Realistisch optimistisch: niets positiefs

 

“Ze vond haar plekje in mijn leven en in mijn hart, alsof ze daar stiekem al die tijd al was geweest” (augustus). “Het is vertrouwd: het voelt als de normaalste zaak van de wereld” (september). Zinnen uit eerdere blogs, vol vreugde over de ontdekkingstocht die ik samen met Loni, mijn nieuwe maatje en begeleidster, was aangegaan. Vol hoop voor de toekomst, een toekomst met haar. Maar nu is het november en vertellen die zinnen ineens over vervlogen dromen. Op 21 november is Loni’s carrière als geleidehond definitief beëindigd. Een logisch besluit, het enige mogelijke besluit, maar daardoor niet minder pijnlijk.

 

Loni is precies honderd dagen bij me geweest. Dat is veel te kort, extreem veel te kort. Eigenlijk was ik pas net begonnen met toekomstplannen maken. Zo ontzettend veel verwachtingen, dromen en plannen zijn ineens veranderd in onmogelijkheden. Ik zal nooit weten hoe ze zich zou gedragen op kantoor, of ik er in zou slagen haar te leren zwemmen, hoe onze band over een maand, over een jaar zou zijn.

Uit het nieuws, uit het hart?

MH17. Het vluchtnummer dat voor niemand extra uitleg vergt. 298 levens werden onverwacht gedoofd. Oneerlijk. Hard. Onvoorstelbaar. Ik gun het niemand. Ik zou het verdriet weg willen nemen, maar dat kan ik niet. Hoe verschrikkelijk ik het ook vind, toch is er een gedachte die zich steeds meer aan me opdringt: dit verdriet is niet van mij.

Hét moment

“En toen ik dat zag wist ik het: ik word danser.” Of: “Dat moment blijft me altijd bij, het was het begin van iets heel moois.” Het zijn zinnen uit overtuigende en inspirerende verhalen over momenten die een leven hebben vorm gegeven. De sprekers wisten toen al dat ze een moment beleefden dat voor hen van groot belang was. Het klinkt prachtig. Maar bij mij lijkt dit nooit zo te werken. Kinderen zijn vaak teleurgesteld als ze voor het eerst een landsgrens passeren en tot de ontdekking komen dat deze niet met een dikke lijn op de grond is aangegeven. Belangrijke momenten zijn voor mij net die streep: een verwachting die niet uitkomt. En als ik zeker weet wanneer het moment daar is, stelt het vaak maar weinig voor.

Lopend leren

Afgelopen weekend was het weer zover: het jaarlijkse geleidehondenweekend van de Oogvereniging vond plaats. Een weekend waarin baas en hond op een andere manier met elkaar bezig zijn dan tijdens het dagelijkse geleidewerk. Een weekend vol interessante workshops, wandelingen en ook niet onbelangrijk: een heleboel gezelligheid en leuke mensen. Een van de hoogtepunten is ieder jaar weer de puzzelwandeltocht. In kleine groepjes werden we het bos in gestuurd, gewapend met een routebeschrijving met informatie als “sla op de derde kruising linksaf”, “het pad wordt smaller en minder vlak” en “ga na het bankje linksaf”. Samenwerking met zowel de hond als met de andere groepsleden is hierbij van groot belang. Op zo’n manier een nieuwe omgeving verkennen is heerlijk. Minstens net zo leuk is het om dit avontuur met een jonge hond aan te gaan en te merken hoe we samen leren.

Wat is vertrouwd?

“Wat bekend is en daardoor geruststelt”, “eigen”, “bekend”, “veilig”. Allemaal definities van en synoniemen voor het woord “vertrouwd”. Wat de woordenboeken waaruit deze beschrijvingen afkomstig zijn echter niet vermelden, is dat twee dingen die elkaar uitsluiten, beide toch vertrouwd kunnen zijn.

 

Ondanks het feit dat we nog ontzettend veel over elkaar moesten en moeten leren, voelde Loni’s aanwezigheid vanaf dag één vertrouwd. Het was niet raar om met haar aan de riem naar buiten te lopen, om haar uit te laten, zelfs niet om haar het geleidetuig om te doen en samen op pad te gaan. En dat gevoel wordt met de dag sterker. Het is vertrouwd: het voelt als de normaalste zaak van de wereld.

 

Het was raar de eerste keer zonder Freaser weg te gaan. Een hele omschakeling om hem bij zijn nieuwe baasjes achter te laten en alleen te vertrekken. Dat ik al maanden wist dat dit moment zou komen en dat ik voor de volle honderd procent achter de gemaakte keuzes stond, doet er op zo’n moment niet toe.

 

Toen ik aan het eind van het volgende bezoek mijn spullen bij elkaar zocht, klaar om weer naar huis te gaan, bedacht ik hoe vertrouwd het nu al was Freaser daar te laten en met Loni weg te gaan. Op dat moment stak Freaser vol overgave zijn kop in Loni’s tuig en keek me hevig kwispelend aan. En opeens besefte ik dat het ook heel vertrouwd zou zijn als hij, weer vol energie, vastberaden aan mijn zijde zou lopen en me veilig zou leiden, zoals hij dat de afgelopen jaren deed.

De puber en de wijze oude man

Al weer ruim een maand geleden was het dan zover: mijn nieuwe geleidehond kwam mijn huis en leven binnen. Twee weken eerder was mijn vorige kanjer, trouwe geleidehond, steun en toeverlaat definitief naar zijn nieuwe baasjes verhuisd. Maanden leefde ik toe naar het moment dat de nog zo goed als onbekende hond zou komen. Ik bereidde me ook voor op het afscheid met Freaser.

Opbouwwerkzaamheden

Zoeken, vragen, bespreken, dromen. Reiken naar een toekomst die ik maar niet vast kan grijpen. Solliciteren. Wanneer zal ik eens iets anders te lezen krijgen dan een standaard afwijzingsmail? Zoeken naar een nieuwe woning. Hoe zou mijn toekomstige thuis eruit zien? Waar zou deze zijn? En moet ik gezien de tijdsdruk misschien genoegen nemen met minder? Wachten op een nieuwe geleidehond. Hoe zou hij of zij zijn? Ondeugend, koppig, actief? Zou ik blij zijn met de naam? Welk ras en welke kleur zou mijn nieuwe maatje hebben? Zoveel vragen en ontelbare mogelijkheden. Zo ontzettend veel, dat het dromen haast onmogelijk wordt.

 

Maar gelukkig maakten twee telefoontjes in de toekomst proberen te kijken weer mogelijk.