Varen op de Canto Ostinato

Daar zit ik dan. Voor me staat een vleugel. Achter me staat een vleugel. En ook aan mijn linker- en rechterhand staat zo’n prachtig instrument. En dat is nog niet alles: aan iedere vleugel zit een getalenteerde pianist. Samen vormen zij het Simeonkwartet. Voor iedereen die houdt van de mooie klanken van de piano, zou dit dé ideale plek moeten zijn. Ik ben zo’n liefhebber. Piano spelen is heerlijk; mezelf laten meevoeren op de gevoelige klanken gecreëerd door een ander is nog veel mooier. Maar nu weet ik niet wat ik moet verwachten. Of beter gezegd, ik weet wat ik zou moeten gaan ervaren. En dus ben ik niet op mijn gemak, hoe mooi mijn plekje ook is.

Wilka en de chocoladefabriek

Ijs dat nooit smelt. Varen over een rivier van chocola. Een landschap van snoep. Voor menig kind lijkt Willy Wonka’s chocoladefabriek op het paradijs. Ook ik was betoverd door de geuren en beelden die Roald Dahl opriep. Nu is de magie vervlogen, de betovering verdwenen. Nooit zal ik zo’n fabriek kunnen betreden. En toch, als je goed zoekt, is die chocoladefabriek overal.

 

Eind deze maand begint de training met mijn derde geleidehond Wilka. In mijn familie staat ze al bekend als “het chocoladehondje”. Milka hoeft voorlopig in dit deel van het land weinig meer aan marketing te doen. Zelf had ik een associatie met een hele andere, maar net zo zoete naam: Willy Wonka. Ook die associatie kwam door haar naam, niet door Wilka’s karakter of mijn ervaringen. Want waar ik de dagen na de kennismaking met Loni alleen maar liep te stralen en al plannen maakte voor de mooie jaren die we samen zouden hebben, miste nu de euforie.

Realistisch optimistisch: niets positiefs

 

“Ze vond haar plekje in mijn leven en in mijn hart, alsof ze daar stiekem al die tijd al was geweest” (augustus). “Het is vertrouwd: het voelt als de normaalste zaak van de wereld” (september). Zinnen uit eerdere blogs, vol vreugde over de ontdekkingstocht die ik samen met Loni, mijn nieuwe maatje en begeleidster, was aangegaan. Vol hoop voor de toekomst, een toekomst met haar. Maar nu is het november en vertellen die zinnen ineens over vervlogen dromen. Op 21 november is Loni’s carrière als geleidehond definitief beëindigd. Een logisch besluit, het enige mogelijke besluit, maar daardoor niet minder pijnlijk.

 

Loni is precies honderd dagen bij me geweest. Dat is veel te kort, extreem veel te kort. Eigenlijk was ik pas net begonnen met toekomstplannen maken. Zo ontzettend veel verwachtingen, dromen en plannen zijn ineens veranderd in onmogelijkheden. Ik zal nooit weten hoe ze zich zou gedragen op kantoor, of ik er in zou slagen haar te leren zwemmen, hoe onze band over een maand, over een jaar zou zijn.

Uit het nieuws, uit het hart?

MH17. Het vluchtnummer dat voor niemand extra uitleg vergt. 298 levens werden onverwacht gedoofd. Oneerlijk. Hard. Onvoorstelbaar. Ik gun het niemand. Ik zou het verdriet weg willen nemen, maar dat kan ik niet. Hoe verschrikkelijk ik het ook vind, toch is er een gedachte die zich steeds meer aan me opdringt: dit verdriet is niet van mij.

Hét moment

“En toen ik dat zag wist ik het: ik word danser.” Of: “Dat moment blijft me altijd bij, het was het begin van iets heel moois.” Het zijn zinnen uit overtuigende en inspirerende verhalen over momenten die een leven hebben vorm gegeven. De sprekers wisten toen al dat ze een moment beleefden dat voor hen van groot belang was. Het klinkt prachtig. Maar bij mij lijkt dit nooit zo te werken. Kinderen zijn vaak teleurgesteld als ze voor het eerst een landsgrens passeren en tot de ontdekking komen dat deze niet met een dikke lijn op de grond is aangegeven. Belangrijke momenten zijn voor mij net die streep: een verwachting die niet uitkomt. En als ik zeker weet wanneer het moment daar is, stelt het vaak maar weinig voor.

Lopend leren

Afgelopen weekend was het weer zover: het jaarlijkse geleidehondenweekend van de Oogvereniging vond plaats. Een weekend waarin baas en hond op een andere manier met elkaar bezig zijn dan tijdens het dagelijkse geleidewerk. Een weekend vol interessante workshops, wandelingen en ook niet onbelangrijk: een heleboel gezelligheid en leuke mensen. Een van de hoogtepunten is ieder jaar weer de puzzelwandeltocht. In kleine groepjes werden we het bos in gestuurd, gewapend met een routebeschrijving met informatie als “sla op de derde kruising linksaf”, “het pad wordt smaller en minder vlak” en “ga na het bankje linksaf”. Samenwerking met zowel de hond als met de andere groepsleden is hierbij van groot belang. Op zo’n manier een nieuwe omgeving verkennen is heerlijk. Minstens net zo leuk is het om dit avontuur met een jonge hond aan te gaan en te merken hoe we samen leren.

Wat is vertrouwd?

“Wat bekend is en daardoor geruststelt”, “eigen”, “bekend”, “veilig”. Allemaal definities van en synoniemen voor het woord “vertrouwd”. Wat de woordenboeken waaruit deze beschrijvingen afkomstig zijn echter niet vermelden, is dat twee dingen die elkaar uitsluiten, beide toch vertrouwd kunnen zijn.

 

Ondanks het feit dat we nog ontzettend veel over elkaar moesten en moeten leren, voelde Loni’s aanwezigheid vanaf dag één vertrouwd. Het was niet raar om met haar aan de riem naar buiten te lopen, om haar uit te laten, zelfs niet om haar het geleidetuig om te doen en samen op pad te gaan. En dat gevoel wordt met de dag sterker. Het is vertrouwd: het voelt als de normaalste zaak van de wereld.

 

Het was raar de eerste keer zonder Freaser weg te gaan. Een hele omschakeling om hem bij zijn nieuwe baasjes achter te laten en alleen te vertrekken. Dat ik al maanden wist dat dit moment zou komen en dat ik voor de volle honderd procent achter de gemaakte keuzes stond, doet er op zo’n moment niet toe.

 

Toen ik aan het eind van het volgende bezoek mijn spullen bij elkaar zocht, klaar om weer naar huis te gaan, bedacht ik hoe vertrouwd het nu al was Freaser daar te laten en met Loni weg te gaan. Op dat moment stak Freaser vol overgave zijn kop in Loni’s tuig en keek me hevig kwispelend aan. En opeens besefte ik dat het ook heel vertrouwd zou zijn als hij, weer vol energie, vastberaden aan mijn zijde zou lopen en me veilig zou leiden, zoals hij dat de afgelopen jaren deed.