Top 2000

“Oh nee hè, niet weer die Top 2000!” Vanaf 1999 is het vaste prik: de laatste week van het jaar luisteren wij Radio 2. Er wordt gefloten, gezongen, onder het eten met bestek meegetikt. Smachtend wacht ik op het nieuwe jaar, wanneer ik weer inspraak heb in de zenderkeuze en 3FM nummers ons huis in stuurt die geen lichtjaren bij mij vandaan liggen. Wat is er nou zo leuk aan al die ouderwetse deuntjes? En wat al helemaal niet te begrijpen is: hoe kan het dat mijn ouders zo bizar veel liedjes kennen?

Omdat we het waard zijn: 2017 in verhalen

Sinterklaas is weer in het land, de eerste kerstliedjes zijn op de radio en winkels roepen om het hardst dat ze de leukste cadeautjes verkopen. Dat kan maar een ding betekenen: het jaar loopt ten einde. Een jaar gaat nooit stilletjes weg. Nee, het stelt eisen. Twee van de mensen die gehoor geven aan die roep, zijn Dolf Jansen en Louise Korthals. Met hun oudejaarsconference Omdat we het waard zijn geven zij een stem aan 2017. Jansen boeide en amuseerde me al vaker via radio, tv en een cabaretlezing op een literatuurfestival. Korthals is voor mij niet meer dan een naam. Het duo blijkt om veel meer redenen een opvallende combinatie, ontdek ik op Black Friday 24 november in de Deventer Schouwburg.

Defecte geluidskaart

Ken je dat? Je loopt door de wijk waar je al jaren woont, maar ineens is alles anders. De gebouwen zien er vreemd uit en je ziet je huis nergens. Vertwijfeld vraag je je af of je naar een onbekende plek bent geteleporteerd. Je ogen flitsen heen en weer, op zoek naar iets vertrouwds. Een droom? Niet geheel. Zo voel ik me vandaag terwijl ik mijn hond uitlaat.

Freaserlijk gezellig

Het was al een jaar geleden dat hij me in Nijmegen bezocht, maar hij liep naar mijn voordeur alsof het gisteren was. Hevig kwispelend werden Wilka en ik begroet en toen zijn baas vertrok, reageerde hij nauwelijks. Al snel kroop hij tevreden op zijn kussen om bij te komen van de reis en vanaf het moment dat hij weer wakker werd, draaide hij mee in onze routine alsof hij nooit anders had gedaan. Freaser, mijn eerste geleidehond, woonde weer even bij mij.

Het b-woord

“Hé blinde!” Het jochie, ik schat hem een jaar of 12, fietst snel door. Hij klonk alsof hij zich heel stoer voelde door zoiets te durven roepen. Ik grinnik, allerminst beledigd. Meer dan de waarheid benoemen deed hij immers niet.

 

Visueel gehandicapt, visueel beperkt, visueel uitgedaagd, zintuiglijk beperkt; er zijn allerlei nette termen die omschrijven dat mijn ogen niet functioneren. Woorden die fijntjes om de hete brei heen draaien. Die impliceren dat ik bijzonder ben, ofwel door ‘anders’ te zijn, ofwel omdat ik nog van alles kan ondanks dat grote onnoembare obstakel op mijn weg. Blind zijn zegt echter niets over wie je bent of hoe je in de wereld staat. Benoem het dan ook als het simpele feit dat het is. Niks om de hete brei heen draaien dus, want zo heet is die niet.

Yentl en de Boer: magisch alledaags

“Je zit aan tafel, eet gehaktbrood met de liefde van je leven. Je geniet zo van de kinderen die zij je heeft gegeven. Je hebt een tuinset en een heggenschaar, maar in de garage staat de vluchtauto al klaar.” De rillingen lopen over mijn rug. Die zuivere tweestemmigheid, de muziek, de tekst - samen creëren ze een vreemde sfeer die me langzaam besluipt en zich dan onverbiddelijk aan me vastklampt. Er staat duidelijk nog iets te gebeuren. Dit lied gaat ergens naartoe. Maar waarheen? Dat weten alleen die dames op het toneel, met hun heldere stemmen. En dus hang ik aan hun lippen en laat ik me zonder tegenstribbelen meevoeren.

Netwerken

In een onbekende ruimte op onbekende mensen afstappen wier houding, huidige activiteit en gezichtsuitdrukking al even onbekend zijn, terwijl ik ruimte noch mensen zie. Dat is voor mij een netwerkbijeenkomst. Gêne, flaters, ongemak en onhandigheid liggen dreigend op de loer. Kijken en non-verbale communicatie lijken ineens o zo belangrijk. Kortom, geen enkele reden om niet te gaan.