Waalzinnig Festival

Voor het vierde jaar wordt op 27 mei in het centrum van Nijmegen het Waalzinnig Festival gehouden. Een middag vol muziek, kunst, cabaret. Door mensen met en zonder beperking. Het maakt niet uit wat je hebt, luidt de boodschap. Iedereen hoort erbij. En toch zijn overal hokjes.

Gedachten in mei

De oproep voor een lawaaidemonstratie tijdens de Nationale Dodenherdenking maakte veel los. Ophef lijkt inmiddels net zo bij 4 mei te horen als de twee minuten stilte. Met discussie en verandering is niks mis. Iets wat eerdere generaties besloten, past niet als vanzelf ook perfect in deze tijd. Maar waarom dat beroep op vrijheid van meningsuiting en protest, om een moment dat voor velen zo veel waarde heeft, te verstoren? Waarom het punt willen maken dat er meer slachtoffers moeten worden herdacht, door te zorgen dat niemand meer aan herdenken toekomt? Waarom schreeuwen en schoppen, als het veel simpeler kan? Want volgens mij wordt een andere optie steeds vaker over het hoofd gezien. Gewoon dóén.

Seven-week itch

Ze begon heel enthousiast. Nieuwe stad, nieuwe route, nieuw gebouw met veel mensen en obstakels; het was allemaal leuk. Maar nu heeft geleidehond Wilka geen zin. Ze sjokt door de gangen en over straat, loopt strak achter vreemden aan in plaats van zelf na te denken en remt al meters voor ze een deur of stoeprand moet aangeven bijna af tot stilstand. Om knettergek van te worden.

Pesetas: geen nostalgisch geneuzel

Vroeger was alles beter. Toch? Ik vraag het me af. Van der Laan en Woe ook. In hun voorstelling Pesetas stellen de twee cabaretiers dat als je terugkijkt, je steeds hetzelfde ziet.

 

Ik herken allerlei elementen uit hun vorige voorstelling die ik bezocht. Bouwstenen die niks verraden over waar de avond naartoe gaat. Losse, vermakelijke sketches die later creatief en vernuftig gelinkt worden. Nieuw gitaarspel dat ineens vertrouwd klinkt. En de rode draad: iets ogenschijnlijk kleins en nietszeggends. In Alles eromheen was het een kop koffie. Nu is een wel heel bekend melodietje de oorzaak van alle (on)gein.

Aan het werk

De tonen van het bekende melodietje verbreken gedecideerd de stilte. Mijn hand schiet onder de dekens vandaan. Uit met dat ding, het is vroeg! Maar ik weet meteen welke dag het is en ben klaarwakker. Even later controleer ik mijn tas. Kleed voor Wilka, telefoon, lunch? Schat ik mijn reistijd goed in? Vandaag is mijn eerste werkdag en is werkelijk alles nieuw. En dus valt er een hele hoop te leren.

Door Doreen viert vier

Op 22 januari 2014 plaatste ik mijn eerste blog. Wil je leren schrijven, dan moet je schrijven, was mij verteld. Nog belangrijker: ik wilde meer ontdekken over wat ik met woorden kan doen – en zij met mij. Inmiddels zijn we vier jaar en zeventig blogs verder. Dat ik sommige het liefst met een enorme snoeischaar te lijf zou gaan, beschouw ik als een teken dat eerdergenoemde wijsheid klopt. Toch heb ik nog vaak het gevoel dat ik maar wat doe. Ik reis, ik luister, ik voel, ik denk, ik leef. Ik ontdek, ik leer, ik deel. Ik schrijf.

 

26 letters en een paar leestekens, wat kan je daar een hoop mee doen! Ze kropen in mijn vingertoppen die langs de muur van de Toren van Pisa gleden. Ze uitten mijn vreugde en verbazing over toevallige ontmoetingen. Ze deden een poging de chaos in mijn hoofd en hart te schilderen toen het ondenkbare gebeurde. Ze toonden mijn doodsangst en kwetsbaarheid op straat. Ze probeerden iets te vangen van de schoonheid in theaterzalen. Ze vormden zinloos ongenoegen om tot een uitleg die hoopt op nieuwe gedachten. Ze zijn magisch.

 

Iets aan woorden toevertrouwen die vervolgens verschijnen op onbekende schermen, betekent een stukje van mij laten gaan waar ik geen controle meer over heb. Eigenlijk vreemd dat ik dan toch keer op keer vol overgave die onuitputtelijke letterbak in duik. Maar ik ben blij met het paar stoute schoenen dat ik vier jaar geleden vond. Ze voerden me naar verrassende en onbekende oorden en ik ben absoluut niet van plan ze binnenkort uit te trekken. Hoe mooi is het dan dat ik onderweg gezelschap krijg. Misschien laat je jezelf gedachteloos dobberen, ontdek je een afslag of peddel je zo hard mogelijk de andere kant op. Wat je ook doet, ik vind het een eer dat je even meevaart op mijn woordenstroom.

Top 2000

“Oh nee hè, niet weer die Top 2000!” Vanaf 1999 is het vaste prik: de laatste week van het jaar luisteren wij Radio 2. Er wordt gefloten, gezongen, onder het eten met bestek meegetikt. Smachtend wacht ik op het nieuwe jaar, wanneer ik weer inspraak heb in de zenderkeuze en 3FM nummers ons huis in stuurt die geen lichtjaren bij mij vandaan liggen. Wat is er nou zo leuk aan al die ouderwetse deuntjes? En wat al helemaal niet te begrijpen is: hoe kan het dat mijn ouders zo bizar veel liedjes kennen?