Emoji's horen

“Van rood hart e gefeliciteerd!” “Wat goed! duim omhoog met lichtgetinte huidskleur” Rare zinnen? Welnee. Gewoon mijn telefoon die appjes voorleest. Inclusief emoji's. Essentiële beeldtaal, die voor een blindgeborene als ik ondanks deze aanpassing soms meer op wartaal lijkt.

Hondje

Achter mij in de bus zitten een moeder en haar dochtertje. Moeder heeft alle aandacht voor haar kind en de lach van het meisje vrolijkt me meer op dan het weer. Dan wijst moeder haar op Wilka, die zoals gewoonlijk onder mijn stoel ligt met haar kop richting de achterkant van de bus. “Kijk, een hondje.” “Hondje!” kraait het kind. “Ja, dat is een lief hondje hè?” vraagt moeder. Wilka is een hoop, waaronder lief, maar een hondje? Met haar 30 kilo en dikke vacht lijkt me ‘hond’ meer op zijn plaats. Zeker vergeleken met het meisje. Vreemd eigenlijk, die neiging om voor kleine kinderen alles te verkleinen.

Waalzinnig Festival

Voor het vierde jaar wordt op 27 mei in het centrum van Nijmegen het Waalzinnig Festival gehouden. Een middag vol muziek, kunst, cabaret. Door mensen met en zonder beperking. Het maakt niet uit wat je hebt, luidt de boodschap. Iedereen hoort erbij. En toch zijn overal hokjes.

Gedachten in mei

De oproep voor een lawaaidemonstratie tijdens de Nationale Dodenherdenking maakte veel los. Ophef lijkt inmiddels net zo bij 4 mei te horen als de twee minuten stilte. Met discussie en verandering is niks mis. Iets wat eerdere generaties besloten, past niet als vanzelf ook perfect in deze tijd. Maar waarom dat beroep op vrijheid van meningsuiting en protest, om een moment dat voor velen zo veel waarde heeft, te verstoren? Waarom het punt willen maken dat er meer slachtoffers moeten worden herdacht, door te zorgen dat niemand meer aan herdenken toekomt? Waarom schreeuwen en schoppen, als het veel simpeler kan? Want volgens mij wordt een andere optie steeds vaker over het hoofd gezien. Gewoon dóén.

Seven-week itch

Ze begon heel enthousiast. Nieuwe stad, nieuwe route, nieuw gebouw met veel mensen en obstakels; het was allemaal leuk. Maar nu heeft geleidehond Wilka geen zin. Ze sjokt door de gangen en over straat, loopt strak achter vreemden aan in plaats van zelf na te denken en remt al meters voor ze een deur of stoeprand moet aangeven bijna af tot stilstand. Om knettergek van te worden.

Pesetas: geen nostalgisch geneuzel

Vroeger was alles beter. Toch? Ik vraag het me af. Van der Laan en Woe ook. In hun voorstelling Pesetas stellen de twee cabaretiers dat als je terugkijkt, je steeds hetzelfde ziet.

 

Ik herken allerlei elementen uit hun vorige voorstelling die ik bezocht. Bouwstenen die niks verraden over waar de avond naartoe gaat. Losse, vermakelijke sketches die later creatief en vernuftig gelinkt worden. Nieuw gitaarspel dat ineens vertrouwd klinkt. En de rode draad: iets ogenschijnlijk kleins en nietszeggends. In Alles eromheen was het een kop koffie. Nu is een wel heel bekend melodietje de oorzaak van alle (on)gein.

Aan het werk

De tonen van het bekende melodietje verbreken gedecideerd de stilte. Mijn hand schiet onder de dekens vandaan. Uit met dat ding, het is vroeg! Maar ik weet meteen welke dag het is en ben klaarwakker. Even later controleer ik mijn tas. Kleed voor Wilka, telefoon, lunch? Schat ik mijn reistijd goed in? Vandaag is mijn eerste werkdag en is werkelijk alles nieuw. En dus valt er een hele hoop te leren.