Wilka werkt

“Hoe weet je hond de weg?” Niet, ze heet Wilka, geen TomTom. Dat is nog wel uit te leggen. Het lijkt misschien paradoxaal dat ik dan toch, net als ieder ander, naar onbekende plekken reis. Hoe dat dan werkt? Nou, zo.

 

“Het volgende station is Utrecht Centraal.” Ik stop mijn spullen weg, pak Wilka’s tuig en vraag Wilka toch nog even weer voor ons bankje te komen staan. Zij stond inmiddels al enthousiast in het gangpad, te ver weg om het tuig over haar kop te krijgen en eigenlijk te ongeduldig om daarvoor terug te komen. Inmiddels zijn we al zo’n anderhalf uur onderweg, een reis waarvan zij het grootste deel van de tijd moest liggen. Een lastige opgave voor zo’n jonge hond, helemaal omdat ze nog niet heeft losgelopen. En dat heeft ze me onderweg dan ook even laten weten. Wat zij niet weet, is dat ze de hele middag met hondenvriendjes op pad mag. Maar voor dat feest begint, is daar eerst Utrecht Centraal.

Rouw

Ik ben als een weerbericht

Nog onvoorspelbaarder dan dat

Een onbewolkte hemel

Regen ik toch weer nat

Een ijzige sneeuwstorm

Een gure, harde wind

Maar zoek ik dan wat langer

Is het jouw zon die ik vind

Zij maakt het verschil

• Tussen schappen vol voedingsmiddelen en mensen door zigzaggen, op weg naar een kassa die zich ‘ergens’ bevindt, terwijl de medewerker die mijn boodschappen voor me vond nog snel wat opzoekt. Rustig in de rij staan wachten als hij me weer bereikt.
• Naar de bushalte lopen en pas halverwege bedenken dat het buiten donker is – en dat het feit dat ik nu helemaal niks meer zie me niet meer doet aarzelen onderweg.
• Voor het eerst inkopen doen bij de groenteboer. Na een enkel commando de deur vinden. Niet onhandig hoeven zoeken waar de kraam van de buiten uitgestalde producten eindigt en de doorgang naar de deur begint. Meteen zeker weten aan welke kant de balie zich bevindt.
• Op het perron op de trein staan wachten, terwijl de overstap tot voorkort onmogelijk krap leek. Want aan welke kant van de trap was ik nu weer uitgestapt? In het voorbijgaan snel inchecken en toch niet ingespannen hoeven luisteren waar die paal precies staat.
• Ongepland naar het bos lopen, gewoon omdat de zon schijnt. Me niet eens afvragen of naar buiten gaan de inspanning wel waard is.
• Me niet bezighouden met afspraken voor volgende maand, ook al moet ik naar de andere kant van het land. Tegen die tijd vraag ik hooguit om een globale routebeschrijving en verder zoek ik het ter plekke wel uit.

 

Zulke alledaagse dingen. Juist dat ze weer simpel zijn, maakt ze nu nog heel bijzonder. Ze zullen snel genoeg weer vanzelfsprekend zijn. En misschien is dat wel de grootste vrijheid. “Wat doet je geleidehond nou eigenlijk?” is een veelgehoorde vraag. Maar zoals De poema’s al lang wisten, schiet eigenlijk elk voorbeeld tekort.

 

Zo veel zangers, zo veel woorden

Het moet allemaal gezegd

Maar wat ze ook proberen

Geen vergelijking is terecht

Misschien is het wat simpel

Maar alles wat ik horen wil, is

Zij maakt het verschil

 

De poema’s - “Zij maakt het verschil”

Piepend de mist in

Het is harig, heeft vier poten en een lange staart en het piept. Ra ra ra, wat is dat? Nee, het is geen muis. Als ik met een muis van dat formaat zou komen aanzetten, zou ik binnen de kortste keren een gehoorapparaat nodig hebben vanwege al het gegil op straat. Al zou een blindengeleidemuis misschien wel een einde maken aan al die soms leuke, soms minder gewenste vertederde reacties. Nee, deze harige pieperd gaat door het leven met de naam Wilka.

 

Piepen. In de afgelopen jaren hebben mijn honden me aangeleerd dat dat geluid een staat van opperste paraatheid vereist. Ja, het Pavloveffect werkt ook prima andersom. Dus toen Wilka zaterdagochtend piepend voor mijn slaapkamerdeur rondhing, was de keus om mijn nog zo heerlijk warme bedje te verlaten snel gemaakt. Kort daarna stond ik nog half versuft buiten met een hond die blij haar behoefte deed, maar vooral zin leek te hebben in een wandelingetje en een flinke knuffel bij thuiskomst. Bedankt Wilka, ook goedemorgen.

Op weg met Wilka

 

Vlot haastte Wilka zich naar binnen. Ze lokaliseerde al snel de bak met speelgoed en binnen een mum van tijd was de vloer veranderd in een tapijt van knuffels. Alles moest even worden vastgehouden, maar veel werd ook weer van zich af geworpen. Even liep ze met Loni’s leeuw rond, maar al snel verkoos zij haar eigen drie favorietjes, waaronder een dolfijn. Even later lag ze tevreden op haar rug tussen de beestenbende.

 

We waren allebei moe, dus rustig aan doen klonk als een verstandig plan. Het enige dat ik haar deze avond wilde leren, was dat mijn slaapkamer verboden terrein was. Zo zou ik de deur open kunnen laten en haar vannacht kunnen horen, zonder dat ze zou denken dat ze bij mij mocht slapen. Dit aanleren was echter niet nodig. Terwijl ik mijn tas leegpakte, bleef Wilka zonder enige aanwijzing van mijn kant in de deuropening staan toekijken. Dat is makkelijk, dacht ik nog. Maar even later, toen de deurbel ging, bleek wel dat er nog genoeg andere leermomentjes zouden komen. De postbode stond voor de deur van het appartementencomplex en ineens was ik dus het huis uit. Al snel stond Wilka met haar voorpoten op de vensterbank om te zien waar ik was gebleven. Toen had ze ook in de gaten dat dit wel een handige houding was om te zien wie er allemaal langs het huis kwamen lopen.

Varen op de Canto Ostinato

Daar zit ik dan. Voor me staat een vleugel. Achter me staat een vleugel. En ook aan mijn linker- en rechterhand staat zo’n prachtig instrument. En dat is nog niet alles: aan iedere vleugel zit een getalenteerde pianist. Samen vormen zij het Simeonkwartet. Voor iedereen die houdt van de mooie klanken van de piano, zou dit dé ideale plek moeten zijn. Ik ben zo’n liefhebber. Piano spelen is heerlijk; mezelf laten meevoeren op de gevoelige klanken gecreëerd door een ander is nog veel mooier. Maar nu weet ik niet wat ik moet verwachten. Of beter gezegd, ik weet wat ik zou moeten gaan ervaren. En dus ben ik niet op mijn gemak, hoe mooi mijn plekje ook is.

Wilka en de chocoladefabriek

Ijs dat nooit smelt. Varen over een rivier van chocola. Een landschap van snoep. Voor menig kind lijkt Willy Wonka’s chocoladefabriek op het paradijs. Ook ik was betoverd door de geuren en beelden die Roald Dahl opriep. Nu is de magie vervlogen, de betovering verdwenen. Nooit zal ik zo’n fabriek kunnen betreden. En toch, als je goed zoekt, is die chocoladefabriek overal.

 

Eind deze maand begint de training met mijn derde geleidehond Wilka. In mijn familie staat ze al bekend als “het chocoladehondje”. Milka hoeft voorlopig in dit deel van het land weinig meer aan marketing te doen. Zelf had ik een associatie met een hele andere, maar net zo zoete naam: Willy Wonka. Ook die associatie kwam door haar naam, niet door Wilka’s karakter of mijn ervaringen. Want waar ik de dagen na de kennismaking met Loni alleen maar liep te stralen en al plannen maakte voor de mooie jaren die we samen zouden hebben, miste nu de euforie.