Fundament

 

Ik hou je in m'n armen nu het kan

Je bent zo klein

Ik blijf bij jou, ben er altijd geweest

En ik zal er altijd zijn

Want als jij je hartslag voelt

Dan voel je die van mij

En ben ik weer dichtbij

Ik ben altijd dichtbij

- Claudia de Breij – “Jouw liedje”

 

Dinsdagavond 24 februari 2015, 22.50 uur. Mijn telefoon gaat. Ik weet onmiddellijk dat ik niet wil opnemen. Ik weet ook dat dat niet helpt, dus met lood in mijn schoenen maak ik contact. En dan klinken woorden, zo vele malen erger dan ik ooit had kunnen bedenken. Mijn knieën begeven het en ik zak neer op een stoel. Zo voelt het dus, als totaal onverwacht het fundament onder je vandaan wordt gerukt. Geleidehond Wilka is de enige getuige van dit onbeschrijfelijke moment. Hoewel we pas vier weken samen zijn, is ze misschien wel de beste metgezel die ik kan wensen. De woorden zijn nog niet uitgesproken of ze staat al voor me en legt stilletjes haar kop op mijn knie.

Trampolinehart

“Nanananana!” Vanuit het niets is hij daar weer. Als een duveltje uit een doosje springt hij tevoorschijn en begint zingend aan een wilde rondedans. Uitdagend maakt hij salto’s, springt hij op één been rond en steekt hij zelfvoldaan grijnzend zijn tong naar me uit. Hij amuseert zich kostelijk, wetend dat ik hem geen haar zal krenken. En mijn trampolinehart veert zo goed mogelijk mee met iedere bokkesprong die hij maakt.

Voetstappen in het zand 2

Soms zie ik ze overal. Dan weer wil ik er dolgraag een vinden – ééntje maar – maar staar ik naar nietszeggend glad terrein. Ik tref ze aan op de meest onverwachte plekken. Ze domineren hun omgeving of liggen juist verscholen, stilletjes wachtend op oplettende passanten of toevallige vinders. En af en toe lijken ze ergens totaal niet thuis te horen en kan ik niet verklaren hoe ze daar zijn beland. Voetstappen in het zand.

 

Een paleontoloog achterhaalt aan de hand van eeuwenoude fossielen hoe het verleden was, het heden is ontstaan en de toekomst kan worden. Zo bestudeer ik voetstappen. Sommige afdrukken geven ook na grondig onderzoek hun geheimen niet prijs. Anderen zijn kraakhelder, of lijken vreemd genoeg jonger dan mogelijk is. Heel onverwacht bezie ik soms met onnadenkende of vertwijfelde blik een eerder gevonden voetstap vanuit een nieuwe invalshoek. Dan slaat de twijfel toe, verwerf ik waardevolle inzichten of accepteer ik iets dat ik diep van binnen al lang wist.

 

Deze voetstappen bieden richtlijnen voor de naald van mijn kompas. Het is aan mij te ontdekken wat het belang van die voetstappen is. Niemand die mijn conclusies bevestigt, mijn vragen beantwoordt. Onkundig, zonder diploma, word ik op pad gestuurd. Hoe moet ik ze duiden? Wanneer weet ik dat een bevinding klopt? Soms keer ik terug met meer onzekerheden dan toen ik vertrok. En toch, ondanks de ogenschijnlijk onmogelijke opgave, ben ik dankbaar voor elke voetstap die ze naliet, voor elke voetstap die ik vind.

Waar het om gaat

Five hundred twenty-five thousand six hundred minutes
Five hundred twenty-five thousand moments so dear
Five hundred twenty-five thousand six hundred minutes
How do you measure, measure a year?
In daylights, in sunsets
In midnights, in cups of coffee
In inches, in miles
In laughter, in strife
In five hundred twenty-five thousand six hundred minutes
How do you measure a year in the life?
[...]
In truths that she learned
Or in times that he cried
In the bridges he burned
Or the way that she died?
It's time now to sing out
Though the story never ends
Let's celebrate
Remember a year in the life of friends
Remember the love

Rent - "Seasons of Love”

 

Een kaartje of berichtje dat laat weten dat je aan me denkt. Me laten praten als dat nodig is. Echt luisteren en niet schromen je mening te geven. Me leren dat mijn verdriet een deel van mij is en er dus mag zijn. Laten zien dat ik nog steeds dezelfde ben. Met me lachen, praten en klieren zoals altijd. Zo duidelijk maken dat hulp vragen oké is, dat ik het nog doe ook. Net zo lang contact houden tot ik kan slapen. Een hand op mijn schouder leggen en zo zwijgend zeggen dat je meer ziet dan ik soms zou willen. Me eventjes apart nemen en vragen hoe het nu echt met me gaat. Accepteren dat ik onverwacht afwezig ben – al dan niet lijfelijk – als ik de kracht van emoties onderschat. Bestaande afstand respecteren. Het leven de kans geven me weer in haar stroom mee te nemen. Me steunen, maar niet leiden.

 

Geen massa’s mensen op de been. Geen schokkende foto’s op tv. Geen spandoeken of protesten. Geen journalisten die voor het land duiden hoe wordt gerouwd. Geen strijd op social media om te bewijzen hoe erg wordt meegeleefd. Geen grootse gebaren. Ogenschijnlijk kleine, maar o zo veelzeggende momenten. Dat is wat de wereld mooier maakt.

Kerstgedachten

Kaarsjes op de tafel

Warm en geurend vuur

Een engel aan die lamp daar

En lichtjes aan de muur

Winters lied schalt uit de speakers

En ik zing lekker mee

Over de mooie kleine dingen

Hoop, melancholie, de arreslee

Nog een kerstbal aan dit haakje

Tot slot daar nog een ster of twee

Alleen voor deze traan vind ik geen plekje

Die draag ik stilletjes mee

Sterk

Ik krijg het steeds te horen

Zo vaak dat ik nu merk

Het echt niet meer te snappen

Dat rare woordje: sterk

Laat ik dingen liggen

Slechts hersens aan het werk

Neem je tijd, het is genoeg

Sterk

Bezig met mijn toekomst

Plannen, actie, werk

Heel goed dat je doorgaat

Sterk

En rolt daar een druppel

Die ik niet beperk

Laat maar gaan, het hoort erbij

Sterk

Openbaar verdriet

Toen ik nachten wakker lag, zag ik pas echt de zon opgaan

En ik snapte pas wat liefde is, toen jij bij mij bent weggegaan

Ik wist niet wie ik zelf was, tot ik achter was gebleven

Pas toen ik iets ging voelen, is muziek voor mij gaan leven

 

Ik leerde wat een thuis is, toen er niemand op me wachtte

En voelde pas de ironie, toen zelfs jij niet om me lachte

Toen ik jou niet meer zag, heb ik jouw naam opgeschreven

En pas toen jij in een lied zat, is muziek voor mij gaan leven

 

Yentl en De Boer – “Muziek”

 

 

Sterk, kwetsbaar, dapper. Ik ben het allemaal genoemd. Wie schrijft, krijgt reacties en adviezen, wordt vergeleken met anderen. Toch besloot ik om niet alleen de leuke dingen, maar ook mijn pijn en verdriet publiekelijk het internet op te slingeren. Iedereen kan het nu lezen, er over oordelen, er iets van vinden. Dat lijkt riskant. Waarom doe ik het dan toch?

Voetstappen in het zand

Samen lopen we over het strand. De wind waait door onze haren. We laten de zilte lucht diep onze longen binnendringen en luisteren hoe de golven schuimend het zand op rollen. We lachen om de zandkorrels, die werkelijk overal lijken te belanden. Ook al is het water koud, we kunnen het niet laten onze schoenen uit te trekken en genietend in de branding te staan. Als er een te hoge golf aankomt, roep je me waarschuwend toe en deinzen we achteruit. Als we op onze blote voeten het strand over lopen en de strook kapotgetrapte schelpen moeten passeren, zoek jij voor mij de minst pijnlijke weg en vertel je me dat we er toch echt overheen moeten. Je leert me een zandkasteel te bouwen en verstevigt dit op de plekken waar dat mij niet goed lukt. We wandelen zij aan zij, lachend, babbelend over alles en niets. Naarmate mijn lengte de jouwe steeds meer evenaart, worden gesprekken diepgaander en stiltes vrediger.

 

Het strand was altijd een van jouw favoriete plekken en ik weet niet anders dan dat ik die liefde met je deelde. Je verheugde je enorm op onze reisjes naar de kust en pakte dan zingend de spullen bij elkaar. “We gaan naar Zandvoort, al aan de zee. We nemen koffie en broodjes mee.” Dat liedje zal altijd verbonden blijven met vrolijke kinderherinneringen vol zand, zout, emmertjes en schelpen.

Dag 101: lichtgevende woorden

“Hoe gaat het?” Een vraag die je er waarschijnlijk zo uitflapt. Zelf doe ik dat ook. Soms uit beleefdheid of om een gesprek te beginnen, soms ook omdat ik oprecht geïnteresseerd ben in een langer antwoord. Maar ondanks de ontelbare keren dat ik die vraag stelde, stond ik zelden stil bij de vraag zelf. Het lijkt immers zo simpel, drie kleine woordjes en dan zie je wel wat voor reactie je krijgt. Of misschien verwacht je juist al een bepaald antwoord. Pas nu weet ik hoe ontzettend ingewikkeld en verwarrend deze vraag kan zijn.

Het pad

Bedaard loop ik over het pad. Steentjes en takjes kraken onder mijn voeten. Het geluid van vogelgezang omringt me. In de verte kabbelt een beekje. Het pad slingert door glooiende weilanden, prachtige en geurende heidevelden en dan ineens weer door een dicht bos. Langs het pad groeien bomen en struiken. Fris en groen, maar onopvallend door hun constante aanwezigheid. Ik heb meer aandacht voor de kleine, fleurige bloemetjes die her en der onverwacht hun kopjes boven het groen uitsteken. Stap, stap, stap. Ik loop door. Waar naartoe, geen idee. Zo nu en dan ligt er ineens een steen of grote tak op het pad en kom ik aan het struikelen. Soms val ik en haal ik handen of knieën open. Vaker word ik opgevangen. Altijd vervolg ik mijn weg langs het pad.

 

Van tijd tot tijd is het pad vlak. Op zulke momenten draai ik me af en toe om, om te zien waar ik vandaan gekomen ben. Ik kijk dan ook eens extra om me heen, om te genieten van het uitzicht dat die lastige klauterpartij me heeft opgeleverd. Dan gaat het pad ineens weer steil omhoog, maar stoppen is geen optie. Het pad zal ooit eindigen, maar ik ben vooral nieuwsgierig naar alles wat ik onderweg zal treffen. Aangemoedigd en gesteund waag ik de klim, vol verwachting bedenkend hoe mooi het daar boven op die bergtop zal zijn. Hoe ik dan alle inspanning de moeite waard zal vinden. Hoe ik op de top een feestje kan bouwen, samen.

 

Maar voordat ik van het nieuwe uitzicht kan genieten, verdwijnt de grond plotseling onder mijn voeten.

Rouw

Ik ben als een weerbericht

Nog onvoorspelbaarder dan dat

Een onbewolkte hemel

Regen ik toch weer nat

Een ijzige sneeuwstorm

Een gure, harde wind

Maar zoek ik dan wat langer

Is het jouw zon die ik vind