“Eigenlijk is het helemaal niet handig dat we dan uit eten gaan”, meld ik als mijn vriend net een tafeltje heeft gereserveerd. Voor 12 augustus, 19.00 uur. Zo’n kwartiertje later begint de zonsverduistering. Die wil vast iedereen zien en het wordt mooi weer, dus het terras zal wel vol zitten. En hij had nog wel de moeite genomen twee eclipsbrilletjes voor ons te kopen. Ik had mijn ideeën over de avond alweer klaar. Het universum maakte er iets heel anders van.
Mijn keel voelt alsof er een bal in zit die alles dat er langs wil, afremt en wegdrukt. Mijn hoofd bonst. Buiten is het warm, maar mijn armen en benen tonen kippenvel. Alleen het idee van opstaan is al vermoeiend. De situatie lijkt mij duidelijk: ik heb een griepje. Voor geleidehond Esmee, daarentegen, is het niet zo simpel.
Zo veel mogelijk bezoekers het verleden laten beleven. Het Nederlands Openluchtmuseum deed het al lang voordat inclusie een modewoord werd. Toen ik een klein meisje was, waren er dagen waarop ik en mijn medeblinden en slechtzienden van alles mochten voelen. Na misschien wel meer dan 25 jaar ga ik terug. De tijd is niet stil blijven staan, zelfst niet tussen al die gebouwen en gewoonten van weleer. Is ook dit veranderd?
Mocht het je ondanks alle extra journaals, livestreams, foto’s, klaagberichten, joelende kinderen en geschuif van sleeën zijn ontgaan: er ligt sneeuw. Iets dat je mogelijk ook zelf concludeerde door één blik of voet naar buiten te werpen. Alle hysterie gaat volledig langs geleidehond Esmee heen. Zij snuffelt er druk op los en huppelt blij door het krakende goedje. En hoewel werken in de sneeuw voor haar even geleden is, doet ze het alsof het gisteren was.
Een held. Denk jij dan aan iemand die halsbrekende toeren uithaalt of groot gevaar trotseert? Je kunt ook veel voor iemand betekenen door iets kleins, leerde ik. Mijn held zag wat er gebeurde, vond dat niet oké en deed er wat aan. Niet met een dramatische confrontatie of grootse daden; hij zorgde simpelweg dat de ongewenste situatie even niet meer mogelijk was.
“Mag ik je wat zeggen?”
Ineens staat ze voor me. Ik heb net geleidehond Esmee haar tuig weer omgedaan en kom het hondenlosloopgebied uit. Waar ik soms twijfel of iemand mij aanspreekt of een ander wiens aanwezigheid ik nog niet had opgemerkt, is haar positie een nogal duidelijk signaal. Ze wachtte me op. Doorlopen zou wel heel lomp zijn. Toch check ik het even, om tijd te rekken.
Want oh jee, wat heb ik niet gemerkt? Heeft mijn hond op het pad gepoept? Is ze tegen de vrouw opgesprongen? Ik kan het me haast niet voorstellen, want ik hoorde Esmee steeds kalmpjes om me heen scharrelen. Maar wat dan wel?
Een week na mijn oogoperatie lijkt de mist al veel verder terug in het verleden. Hoe die rare trip van een eerste week verliep, lees je in deel 7.