Sneeuwproof

Mocht het je ondanks alle extra journaals, livestreams, foto’s, klaagberichten, joelende kinderen en geschuif van sleeën zijn ontgaan: er ligt sneeuw. Iets dat je mogelijk ook zelf concludeerde door één blik of voet naar buiten te werpen. Alle hysterie gaat volledig langs geleidehond Esmee heen. Zij snuffelt er druk op los en huppelt blij door het krakende goedje. En hoewel werken in de sneeuw voor haar even geleden is, doet ze het alsof het gisteren was.

Ze stopt voor stoepranden en zelfs gelijkvloerse oversteken, ook al liggen de markeringen bedolven onder een dikke laag vlokken. Vraag mij niet welke aanknopingspunten ze gebruikt om zo strak te gokken. Als ik haar zeg een zebrapad over te steken, blijft ze roerloos staan. De weg is schoon; al die sneeuw is keurig bijeen geveegd – in een hoge berg langs de stoeprand. Na mijn toestemming ploeteren we erdoor en de straat op.

Waar ik me op andere momenten weleens afvroeg waar ze in vredesnaam mee bezig was, is onze communicatie nu volslagen helder en intuïtief. Heeft een weg ineens een ‘middenberm’ van ijs of sneeuw? Dan houdt ze eventjes tempo in om me te waarschuwen. Hetzelfde doet ze als een schoongeveegde stoep overgaat in bevroren water of andersom. Waar mogelijk leidt ze me om de grootste sneeuwhopen heen, maar ze verkiest niet de iets schonere weg boven de stoep. Ze snapt ook dat ik voorzichtig loop en laat mij het tempo bepalen. Ze versnelt alleen als ze voelt dat ik dat prima vindt. Ook haar geheugen werkt in deze winterse kou nog uitstekend. Het onder sneeuw verborgen hellinkje de stoep af, waardoor mijn been onverwachts opzij gleed, kom ik na die ene keer ineens niet meer tegen.

Terwijl ze dat allemaal doet, steekt ze geregeld haar neus in de sneeuw om schaamteloos te snuffelen, of loopt ze met haar kop omgedraaid om naar een hond te gluren die achter ons haar aandacht trekt. Als ik haar maan voor zich te kijken, doet ze dat. Maar opletten deed ze al. Door ons langzame tempo is zelfs werken in de sneeuw voor haar blijkbaar zo makkelijk, dat ze ondertussen alle tijd heeft voor de rest van de wereld. Het is geen signaal van spanning, ze zoekt geen afleiding uit onzekerheid. Wat is het fijn dat ik dit hondje inmiddels een beetje ken en dat lessen uit het verleden houvast bieden in de toekomst!

Als we uiteindelijk voor onze voordeur staan, bevestigt ze mijn gelijk. Ze schudt zich niet uit om de spanning achter zich te laten. In plaats daarvan kijkt ze naar me om, terwijl haar staart als een malle heen en weer gaat. “Dat heb ik toch maar mooi geflikt”, vul ik haar gedachten in. Ook zij heeft volkomen gelijk.