Zo veel mogelijk bezoekers het verleden laten beleven. Het Nederlands Openluchtmuseum deed het al lang voordat inclusie een modewoord werd. Toen ik een klein meisje was, waren er dagen waarop ik en mijn medeblinden en slechtzienden van alles mochten voelen. Na misschien wel meer dan 25 jaar ga ik terug. De tijd is niet stil blijven staan, zelfst niet tussen al die gebouwen en gewoonten van weleer. Is ook dit veranderd?
“Strek je arm. Houd je hand alsof je een glas vasthoudt en je niet wilt knoeien.” Ik volg de instructies op. “Zo?” Nog voor haar bevestiging goed en wel haar lippen verlaat, landt er iets op mijn hand. Plof. Bewonderend tuur ik naar de grijs-witte vlek. Wauw. Ik heb voor het eerst in mijn leven een uil op mijn hand.
Ze huppelt blij door Hyde Park, racet rond met Engelse soortgenoten die ze net een paar seconden kent, ligt tevreden op haar kleedje voor het haardvuur en ontlokt verbaasde uitroepen als bij vertrek uit een fish-and-chipszaak blijkt dat er al die tijd een hond onder onze tafel had gelegen. Geleidehond Esmee vermaakt zich prima tijdens onze stedentrip naar Londen. En ze werkt. Ze werkt in deze wereldstad alsof het niets is. Maar geloof me, dat is het wel.
“Dat gebouw op de linkeroever is City Hall. Dat hoge flatgebouw verderop is The Shard. 72 verdiepingen vol kantoren, restaurants en hotelkamers. Dat grote oorlogsschip is de HMS Belfast. En zie je die koepel aan de overkant van de rivier? Dat is St Paul’s Cathedral.” Een man en vrouw staan zo’n 30 meter boven de Theems. Vanaf een loopbrug van de iconische Tower Bridge kijken ze uit over Londen. Enthousiast wijst zij hem op de bekendste gebouwen van de stad. Een heel normaal tafereel, nietwaar? Totdat je weet dat naast haar een blindengeleidehond ligt en zij niets ziet van die uitgestrekte stad.
Vandaag ben ik dankbaar. Waarvoor? Dat ik mag stemmen.
Samen met mijn blindengeleidehond ging ik op pad. Ook in Nijmegen is een stemlokaal waar ik met een mal zelfstandig kan stemmen. Ik besloot dat mijn recht op stemgeheim me geen uur reizen waard was. Een keuze, ja. De andere bewoners van mijn appartementencomplex hebben dat recht op 5 minuten loopafstand.
Ik zocht van tevoren op wat de huidige regels zijn. Moet ik vanwege corona iemand machtigen, zodat een medewerker niet mee het stemhokje in hoeft? Of moet ik op anderhalve meter afstand mijn keus roepen? Het antwoord op beide bleek gelukkig nee. Volgende vraag: weten de medewerkers in het stemlokaal dit ook? Het overleg tijdens de vorige verkiezingen werd heel snel beslecht door een medewerker die kordaat het stokje overnam en me hielp, maar is me wel bijgebleven. Dus naast mijn stempas en identiteitsbewijs, had ik toch ook maar een wat-als-scenario paraat. Onnodig, zo bleek al snel: vanaf ingang tot en met uitgang werd ik met duidelijke bewoordingen van de ene naar de andere medewerker geleid, en alles wat zij deden en wat ik moest doen werd benoemd. Toen ik mijn stempas overhandigde, volgde meteen de vraag of ik het stembiljet kon zien, en op mijn "nee" was er meteen iemand die zorgde dat het juiste hokje werd ingekleurd. Dat wat-als-scenario mag weer even de kast in, wachtend op een volgende keer.
Dus ja, ik ben dankbaar dat ik mag stemmen. Want hoewel ik de stappen in de goede richting zeker zie, heeft de politiek nog een hoop te doen.
Ik heb geen verstand van autorijden. Ik heb geen idee hoe een chauffeur overzicht houdt over alles wat er om hem heen gebeurt. Wat ik door de jaren heen wel steeds merkte, is het belang van duidelijke aanwijzingen langs en op de route. Verkeersborden, strepen die vertellen waar je wel en niet mag rijden en waar je moet stoppen, pijlen die duidelijk maken wat er van je wordt verwacht. Voor mij, als blinde voetganger, is het belang van dit soort informatie niet anders.
