Openbaar verdriet

Toen ik nachten wakker lag, zag ik pas echt de zon opgaan

En ik snapte pas wat liefde is, toen jij bij mij bent weggegaan

Ik wist niet wie ik zelf was, tot ik achter was gebleven

Pas toen ik iets ging voelen, is muziek voor mij gaan leven

 

Ik leerde wat een thuis is, toen er niemand op me wachtte

En voelde pas de ironie, toen zelfs jij niet om me lachte

Toen ik jou niet meer zag, heb ik jouw naam opgeschreven

En pas toen jij in een lied zat, is muziek voor mij gaan leven

 

Yentl en De Boer – “Muziek”

 

 

Sterk, kwetsbaar, dapper. Ik ben het allemaal genoemd. Wie schrijft, krijgt reacties en adviezen, wordt vergeleken met anderen. Toch besloot ik om niet alleen de leuke dingen, maar ook mijn pijn en verdriet publiekelijk het internet op te slingeren. Iedereen kan het nu lezen, er over oordelen, er iets van vinden. Dat lijkt riskant. Waarom doe ik het dan toch?

Voetstappen in het zand

Samen lopen we over het strand. De wind waait door onze haren. We laten de zilte lucht diep onze longen binnendringen en luisteren hoe de golven schuimend het zand op rollen. We lachen om de zandkorrels, die werkelijk overal lijken te belanden. Ook al is het water koud, we kunnen het niet laten onze schoenen uit te trekken en genietend in de branding te staan. Als er een te hoge golf aankomt, roep je me waarschuwend toe en deinzen we achteruit. Als we op onze blote voeten het strand over lopen en de strook kapotgetrapte schelpen moeten passeren, zoek jij voor mij de minst pijnlijke weg en vertel je me dat we er toch echt overheen moeten. Je leert me een zandkasteel te bouwen en verstevigt dit op de plekken waar dat mij niet goed lukt. We wandelen zij aan zij, lachend, babbelend over alles en niets. Naarmate mijn lengte de jouwe steeds meer evenaart, worden gesprekken diepgaander en stiltes vrediger.

 

Het strand was altijd een van jouw favoriete plekken en ik weet niet anders dan dat ik die liefde met je deelde. Je verheugde je enorm op onze reisjes naar de kust en pakte dan zingend de spullen bij elkaar. “We gaan naar Zandvoort, al aan de zee. We nemen koffie en broodjes mee.” Dat liedje zal altijd verbonden blijven met vrolijke kinderherinneringen vol zand, zout, emmertjes en schelpen.

Uitermate Wrang en Vervelend

"Hartelijk dank voor uw interesse in ons bedrijf. Helaas voldoet u niet aan ons profiel." Het resultaat van mijn sollicitaties tot nu toe. Om hopeloos van te worden. Maar schoenen vol lood brachten mij nog nooit waar ik zijn wilde. Wie niet waagt... En de aanhouder... En inderdaad: een telefoontje, een enthousiast gesprek, een kans! Maar toen was daar het UWV.

Dag 101: lichtgevende woorden

“Hoe gaat het?” Een vraag die je er waarschijnlijk zo uitflapt. Zelf doe ik dat ook. Soms uit beleefdheid of om een gesprek te beginnen, soms ook omdat ik oprecht geïnteresseerd ben in een langer antwoord. Maar ondanks de ontelbare keren dat ik die vraag stelde, stond ik zelden stil bij de vraag zelf. Het lijkt immers zo simpel, drie kleine woordjes en dan zie je wel wat voor reactie je krijgt. Of misschien verwacht je juist al een bepaald antwoord. Pas nu weet ik hoe ontzettend ingewikkeld en verwarrend deze vraag kan zijn.

Dag 101

De wekker gaat. Ik sta op, maak me klaar voor de dag, laat Wilka uit en geef haar eten. In alle opzichten een heel normale dag, maar voor mij voelt hij speciaal. Vandaag is dag 101 met Wilka. En hoewel 101 ook gewoon een leuk getal is, is dat niet de reden dat ik waarde aan dit nummer hecht. De vorige dag 101 viel ook op een woensdag, 29 oktober 2014. Dat was dag 101 met Loni en tevens de laatste dag van onze samenwerking. Een dag die ik niet snel zal vergeten. Maar ondanks dat het weer een woensdag is, lijken daar de overeenkomsten ook op te houden. Deze dag 101 lijkt een hele normale, haast saaie dag te worden. En wat kan dat soms fijn zijn!

 

Terwijl ik dit schrijf, ligt Wilka aan mijn voeten onder de tafel. In mijn beleving een typisch Loni-plekje: zij lag het liefst ergens in een hoekje of gaatje. Wilka daarentegen lag de eerste tijd juist midden in de kamer. De laatste tijd ben ik haar echter steeds vaker kwijt in huis. Dan blijkt dat ze weer een nieuw hoekje ontdekt heeft waar ze lekker kan liggen. ’s Avonds ligt ze, net als Loni vorig jaar, vaak languit met haar rug tegen de bank aan, het liefst in contact met mijn been of voet. In 101 dagen heb ik Wilka al aardig leren kennen, al is onze ontdekkingstocht nog lang niet klaar en eindigt deze ook misschien pas met haar pensioen. Tijdens mijn instructie bij KNGF Geleidehonden omschreef ik Wilka als een mix van Freaser en Loni. Ze toont haar karakter steeds meer aan me en is in mijn hoofd al lang een uniek levend wezen. Toch zie ik naarmate de tijd verstrijkt juist meer overeenkomsten tussen haar en haar voorgangers, in plaats van minder.

Het pad

Bedaard loop ik over het pad. Steentjes en takjes kraken onder mijn voeten. Het geluid van vogelgezang omringt me. In de verte kabbelt een beekje. Het pad slingert door glooiende weilanden, prachtige en geurende heidevelden en dan ineens weer door een dicht bos. Langs het pad groeien bomen en struiken. Fris en groen, maar onopvallend door hun constante aanwezigheid. Ik heb meer aandacht voor de kleine, fleurige bloemetjes die her en der onverwacht hun kopjes boven het groen uitsteken. Stap, stap, stap. Ik loop door. Waar naartoe, geen idee. Zo nu en dan ligt er ineens een steen of grote tak op het pad en kom ik aan het struikelen. Soms val ik en haal ik handen of knieën open. Vaker word ik opgevangen. Altijd vervolg ik mijn weg langs het pad.

 

Van tijd tot tijd is het pad vlak. Op zulke momenten draai ik me af en toe om, om te zien waar ik vandaan gekomen ben. Ik kijk dan ook eens extra om me heen, om te genieten van het uitzicht dat die lastige klauterpartij me heeft opgeleverd. Dan gaat het pad ineens weer steil omhoog, maar stoppen is geen optie. Het pad zal ooit eindigen, maar ik ben vooral nieuwsgierig naar alles wat ik onderweg zal treffen. Aangemoedigd en gesteund waag ik de klim, vol verwachting bedenkend hoe mooi het daar boven op die bergtop zal zijn. Hoe ik dan alle inspanning de moeite waard zal vinden. Hoe ik op de top een feestje kan bouwen, samen.

 

Maar voordat ik van het nieuwe uitzicht kan genieten, verdwijnt de grond plotseling onder mijn voeten.

Wilka werkt

“Hoe weet je hond de weg?” Niet, ze heet Wilka, geen TomTom. Dat is nog wel uit te leggen. Het lijkt misschien paradoxaal dat ik dan toch, net als ieder ander, naar onbekende plekken reis. Hoe dat dan werkt? Nou, zo.

 

“Het volgende station is Utrecht Centraal.” Ik stop mijn spullen weg, pak Wilka’s tuig en vraag Wilka toch nog even weer voor ons bankje te komen staan. Zij stond inmiddels al enthousiast in het gangpad, te ver weg om het tuig over haar kop te krijgen en eigenlijk te ongeduldig om daarvoor terug te komen. Inmiddels zijn we al zo’n anderhalf uur onderweg, een reis waarvan zij het grootste deel van de tijd moest liggen. Een lastige opgave voor zo’n jonge hond, helemaal omdat ze nog niet heeft losgelopen. En dat heeft ze me onderweg dan ook even laten weten. Wat zij niet weet, is dat ze de hele middag met hondenvriendjes op pad mag. Maar voor dat feest begint, is daar eerst Utrecht Centraal.