Netwerken

In een onbekende ruimte op onbekende mensen afstappen wier houding, huidige activiteit en gezichtsuitdrukking al even onbekend zijn, terwijl ik ruimte noch mensen zie. Dat is voor mij een netwerkbijeenkomst. Gêne, flaters, ongemak en onhandigheid liggen dreigend op de loer. Kijken en non-verbale communicatie lijken ineens o zo belangrijk. Kortom, geen enkele reden om niet te gaan.

Kanaalconcert Apeldoorn: mooie klanken langs het water, herrie uit de lucht

Op deze warme zomeravond van 26 augustus 2017 stromen mensen massaal naar het water en strijken neer op het gras. Enkele bootjes dobberen vlak voor het podium, waarop zo het Orkest van de Koninklijke Luchtmacht zal plaatsnemen, vergezeld door Trijntje Oosterhuis. Als wij aankomen is een rustig plekje vinden al behoorlijk lastig. Of toch niet. We ploffen neer op een opvallend leeg stuk gras en vermaken ons vervolgens kostelijk met de reacties van anderen. Keer op keer komen er mensen aangesneld, verrast door zo veel ruimte. Dan draaien ze zich om, en... “Maar hier zie je alleen maar geluidstent!” En weg zijn ze weer. Dat het twaalfde Kanaalconcert Apeldoorn hier beter klinkt dan op veel plekken met zicht, is geen reden genoeg te blijven. Grinnikend staar ik naar de tent, want ja, dat maakt voor mij toch geen verschil en mijn metgezellen weten ook heel goed waar het bij muziek echt om draait. De toon is gezet. Laat het orkest maar beginnen.

Van het padje

Wilka’s riem om mijn nek, haar tuig over mijn schouder, taststok vooruit en daar gaan we weer. Op naar rondje nummer ... Tja, hoeveel zouden het er inmiddels zijn? Ik woon nu al drie jaar in deze wijk en dit bosje is zo’n beetje dagelijks kost, dus reken maar uit. In die jaren is er een hoop veranderd. Van een prima pad transformeerde het in een moeras, waarbij kniehoge laarzen geen overbodige luxe waren. Leuk hoor, die grote machines waarmee ze bomen kappen en het hout vervoeren. Ik wist echter al snel hoe ik de grootste waterplassen kon vermijden – en als ik dat even vergat, herinnerden Wilka’s gespetter of natte voeten mij daar wel aan. Langzaam maar zeker werd het pad begaanbaarder en troffen we naast andere loslopende honden ook weer loslopende ouderen. Nu zijn de paden zelfs gladgetrokken en hoef ik na een flinke regenbui niet zo meer op te letten. Mijn voeten vinden het echter maar raar dat het pad ineens niet meer doet wat ze verwachten. Ergens is dat strakke ook bijna saai, te onnatuurlijk in dit stukje wijknatuur rond de koeienwei.

Blind voor 1 dag met Dedicon

21 juni, de langste dag van het jaar. Juist vandaag zijn er door het hele land mensen die ervoor kiezen zich een paar uur gedeeltelijk of volledig van dit licht te beroven. Blind voor 1 dag is een actie van het Oogfonds, waarbij deelnemers zich laten sponsoren en zo geld ophalen voor onderzoek naar oogziektes. Zelf blind of slechtziend op pad gaan vergroot bovendien de bewustwording over de obstakels in onze visuele maatschappij. Ook een groep collega’s van Dedicon gaat de uitdaging aan. Hoe hen dat vergaat? Om daarachter te komen en als ervaringsdeskundige tips te delen, wandel ik met hen mee.

Stilte in mij

Donderdagavond 4 mei. De trompet heeft geklonken, de klok slaat 8 uur. Vogels fluiten. Mensen herdenken. We zijn stil. Ik ben stil.

 

Mijn hoofd zit vol gedachten, toch is het ook daar stil. In mijn hoofd geen echo’s van schoten, harde stemmen, doodsangst. Ik vrees niet voor oorverdovend gebonk op de deur, buren die uit hun huis worden gesleurd om wie ze zijn. Ik ben thuis. Ik voel me veilig. Velen kunnen dat niet zeggen. Omdat ze het niet zijn. Omdat herinneringen hen volgen waar ze gaan. Omdat ze nooit meer iets kúnnen zeggen. Ik ben stil.

Into the woods: orkest in een sprookjesbos

“Er was eens, lang gelee, in een ver koninkrijk, een volgzame dochter, een trieste zoon, een kinderloze bakker en zijn vrouw.” De eerste zin van de musical Into the woods, gecomponeerd door Stephen Sondheim, windt er geen doekjes om: sprookjestijd! Als je weet dat die dochter Assepoester heet, die zoon Sjaak (je weet wel, die van de bonenstaak), en dat Roodkapje brood gaat halen bij het bakkersechtpaar, dat dan weer vervloekt is door hun buurvrouw de heks, weet je ook dat het een puinhoop wordt. En het is dan wel een sprookje, maar bij zowel “lang” als “gelukkig” worden vraagtekens geplaatst. Op mijn beurt plaats ik vraagtekens bij de reacties op het orkest, dat prominent op het podium aanwezig is, en droom ik van een eigen sprookjesslot.

Next stop: London

En toen zaten we vast in de underground. Zoekend lopen we heen en weer, onze koffer achter ons aan trekkend. Af en toe roep ik de naam van mijn reisgenote Laura en krijg ik een “Hier ben ik!” terug, zodat ik weet dat geleidehond Wilka nog de juiste persoon volgt. Natuurlijk doet ze dat, maar in deze chaos van stemmen, voetstappen en langsrazende metro’s is wat bevestiging wel fijn. Mensen drommen richting roltrap. Wij zoeken een andere uitweg, die er niet blijkt te zijn. Welkom in Londen.