Regelvertraging

Als jij ergens naartoe wilt, spring je in de auto of op de fiets. Of je koopt een treinkaartje en als er nog plek is, zit jij morgen in het buitenland. Als je een beperking hebt, gaat dat vaak niet zomaar. Leven met een beperking betekent vaak vooruitplannen en geregeld aan lopen tegen de beperkingen van de maatschappij. Dan mopper ik thuis even over goedbedoelde betutteling, vriendelijke onwetendheid of onnodig ingewikkelde bureaucratie. Maar soms is het net even te veel, en legt iets zo duidelijk het verschil tussen mij en ‘de rest’ bloot, dat ik weerstand bied. Zoals nu.

Saved by the ... cake?

Gelukkig voor mijn stressniveau waren ze stil, maar mijn vriend zag ze vliegen: wespen. Wespen die wel erg graag in het slot van de poort bij ons Tsjechische vakantiehuisje kropen. Een poort waar de eigenaresse deze week niet hoefde te zijn; zij had haar eigen uitgang. Dus stuurden we haar een berichtje, puur ter info. De insecten vielen ons totaal niet lastig, maar dan was ze in ieder geval gewaarschuwd. Een meesterzet, zo bleek.

Enkel, maar niet alleen

Onze straat is doodstil op deze vroege ochtend in augustus. Na een beroerde nacht ben ook ik nog niet wakker. Gelukkig kan ik de weg naar mijn fysiotherapeut dromen. Geleidehond Esmee heeft heerlijk geslapen en is fit aan het werk. Zoals altijd draait ze op een bepaald punt voor me langs en trekt me naar de stoeprand. De stoep wordt smaller, dus steken we daar over. Slim als ze is kiest ze daarvoor de plek waar de stoep even hoog ligt als de straat. Dat dat vandaag niet kan omdat er een auto staat die ze wil omzeilen, en ze dus iets eerder van de stoep af wil, zal ze me hebben laten voelen. Maar dat soort subtiele aanwijzingen, waar ik normaal zo van geniet, dringen niet door de waas in mijn hoofd. Op de automatische piloot stap ik met haar mee van de stoep af. Met de nadruk op ‘af’. Krak!, klinkt het door de stille straat. Zo hoort een enkel niet te klinken. En zeker niet te voelen. Mijn fysiotherapeut, die ik lopend weet te bereiken, meldt me kalmpjes dat ik daar wel een paar weken zoet mee kan zijn. Fantastische timing, nog geen 24 uur voor we op wandelvakantie gaan.

Kruimeltje in de grote stad

Ze huppelt blij door Hyde Park, racet rond met Engelse soortgenoten die ze net een paar seconden kent, ligt tevreden op haar kleedje voor het haardvuur en ontlokt verbaasde uitroepen als bij vertrek uit een fish-and-chipszaak blijkt dat er al die tijd een hond onder onze tafel had gelegen. Geleidehond Esmee vermaakt zich prima tijdens onze stedentrip naar Londen. En ze werkt. Ze werkt in deze wereldstad alsof het niets is. Maar geloof me, dat is het wel.

Londen onder de vingers

“Dat gebouw op de linkeroever is City Hall. Dat hoge flatgebouw verderop is The Shard. 72 verdiepingen vol kantoren, restaurants en hotelkamers. Dat grote oorlogsschip is de HMS Belfast. En zie je die koepel aan de overkant van de rivier? Dat is St Paul’s Cathedral.” Een man en vrouw staan zo’n 30 meter boven de Theems. Vanaf een loopbrug van de iconische Tower Bridge kijken ze uit over Londen. Enthousiast wijst zij hem op de bekendste gebouwen van de stad. Een heel normaal tafereel, nietwaar? Totdat je weet dat naast haar een blindengeleidehond ligt en zij niets ziet van die uitgestrekte stad.

Wat wij zagen

Zijn we die hele heuvel op geklauterd, krijgen we dit. We kijken om ons heen, maar strak om de top hangt een dichte deken van mist. Blij dat ik dit keer wel de top heb gehaald, vertel ik mezelf dat ik niet teleurgesteld ben. Het gaat om de reis, toch? En dan voel ik me iemand uit zo’n clickbait-verhaal. Want wat er dan gebeurt…

Kruimeltje en het Schotse avontuur

In augustus reisden mijn vriend en ik naar Schotland. En natuurlijk reisde Esmee met ons mee. We beleefden ruim twee weken vol prachtige natuur, vriendelijke mensen, lekker eten, muziek en stilte. En voor en met Esmee veel eerste keren. Een paar verhalen.

Gele bloemetjes

Ineens zie ik ze. Hun lichte kleur in het groene gras trekt vanuit het niets mijn aandacht. Ik steek mijn hand uit en ontdek wat het zijn: kleine gele bloemetjes. Het is augustus 2021. Al uren klauteren we over een berg in Oostenrijk. We genieten van alles wat de natuur ons te bieden heeft. Bij dat indrukwekkende landschap vallen deze bloemetjes in het niet. En toch maken juist zij me ontzettend vrolijk. Waarom?

Schotse verrassingen

 

Wind, water en muziek. In die thema’s omschreef ik mijn reis door Schotland. En al die momenten waren mooi. Maar misschien genoot ik nog wel het meest door die onverwachte gebeurtenissen, waar ik totaal niet aan had gedacht. Juist die verrassingen maken een reis echt bijzonder.

Wind en water

Now England can boast for the sweet-scented rose

And Ireland’s fair proud of the shamrock she grows

But gi' me the land, where the clear water flows

And the mountains are covered with heather

“Lads Among Heather”

 

 

Op de patio van onze cottage op een kleine schapenboerderij in de Highlands was jij vaak het enige geluid. Je ruiste door de bomen, deed het water van Loch Migdale zacht tegen de oever kabbelen. De eerste avond viel ik in slaap terwijl jij om de cottage waarde en regendruppels op het dak kletterden. Verder was het muisstil. ’s Ochtends vergezelde jouw geruis door de boomtoppen het gekraai van een haan, het geloei van een koe, insecten die rond de bloempotten zoemden. De landbouwvoertuigen en een verre trein illustreerden slechts hoe ver ik kon horen. Je streek zacht langs mijn gezicht, terwijl ik met stille verwondering luisterde naar de stilte.

Muziek in Schotland

 

We struinden door oude straten, verkenden imposante gebouwen, beklommen heuvels, aten in pubs. Maar misschien sprak Schotland nog wel het meest via haar muziek.

Toegankelijkheid

 

Wil ik op reis, moet ik plannen. Spontaan in een vliegtuig of op een boot springen is er niet bij. De juiste papieren en entingen voor geleidehond Wilka, begeleiding op de luchthaven als ik alleen reis en op tijd melding maken bij de luchtvaart- of bootmaatschappij dat er een blinde aan boord wil, zijn de minimale vereisten. Liever werk ik een langer lijstje af. Hoewel Wilka in steeds minder landen geweigerd mag worden, check ik of ze welkom is voor ik een slaapplaats boek. Zo niet, wil ik daar niet eens vakantie vieren. Dan zijn er de uitstapjes. Want als ik reis, wil ik het land ervaren. En hoe meer ik reis, hoe meer ik leer over toegankelijkheid.

Seven Drunken Nights: heimwee en smurrie

 

Maf om te merken hoe weinig er nodig is. Een paar maten en mijn voet houdt zich niet meer stil. Dat ritme, hij moet gewoon meedoen. Ierse muziek heeft al snel die macht over mij. The Dubliners zijn misschien wel het bekendste voorbeeld, een groot succes in Ierland en ver daarbuiten. In Seven Drunken Nights – The Story of The Dubliners nodigen vijf mannen ons uit in de pub en delen ze hun verhaal.

Ierland: anders dan thuis

 

In “Hoe ik me Ierland herinner” lees je mijn belevenissen in Dublin en de prachtige Ierse natuur. In het Engels maak ik makkelijk contact en door verschil in vaderland ontstaat geen spraakverwarring. Maar hoe dichtbij het land ook is, sommige dingen zijn verwarrend, beangstigend of simpelweg onbegrijpelijk. Want wat moet een geit hoog op een stellage? En hoe krijg je in vredesnaam warm water?

Hoe ik me Ierland herinner

 

Jarenlang stond het groene eiland boven aan mijn wensenlijstje. Nu ben ik er geweest. Ik leerde het land kennen door wat ik hoorde, proefde, aanraakte, rook. Door uitgebreide beschrijvingen van mijn vriend. Ooit ga ik terug. Nu herinner ik me Ierland.

Next stop: London

En toen zaten we vast in de underground. Zoekend lopen we heen en weer, onze koffer achter ons aan trekkend. Af en toe roep ik de naam van mijn reisgenote Laura en krijg ik een “Hier ben ik!” terug, zodat ik weet dat geleidehond Wilka nog de juiste persoon volgt. Natuurlijk doet ze dat, maar in deze chaos van stemmen, voetstappen en langsrazende metro’s is wat bevestiging wel fijn. Mensen drommen richting roltrap. Wij zoeken een andere uitweg, die er niet blijkt te zijn. Welkom in Londen.

 

Dutch rebel en Miss Gorgeous

“Let me take that.” Voor ik met mijn ogen kon knipperen had ik geen koffer meer vast en werd ik naar de juiste trein begeleid. Heel normaal, ontdekte ik al snel. Trein in, trein uit, naar een café om te wachten op de volgende trein, iemand die me daar kwam serveren terwijl overige gasten aan de bar bestelden. Alles werd voor me geregeld en ik werd van persoon naar persoon overgedragen. Engeland, een hele andere wereld. Voor zo’n koppige Nederlander als ik soms wel even slikken.

 

De grote vakantietest

Ik wil naar Engeland. Met die gedachte begint het. Na wensen, wikken en wegen volgt het plan. Ik ga op vakantie en neem mee: een geleidehond. Alleen met Wilka de wijde wereld in, ik weet het zeker. Maar iets twijfelt daaraan.

Wilka de vliegende reddingshond

 

Druk geroezemoes, enthousiaste en vragende stemmen, aankondigingen in meerdere talen, mensen met koffers die van alle kanten lijken te komen. Schiphol is nog net zo’n georganiseerde chaos als ik me herinner. In mijn rechterhand klem ik mijn koffer. Wat ik in mijn linkerhand houd, is echter veel belangrijker: de beugel waarmee ik in nauwe verbinding sta met Wilka, mijn rots in de branding. Onze reis naar Italië is begonnen.

 

Tot mijn vreugde kreeg ik de eer om deel te nemen aan een cursus georganiseerd door de European Blind Union (EBU). Deze cursus, gericht op Europese blinde en slechtziende jongeren, behandelt werkgelegenheid en alles wat daarbij komt kijken. Dat deze plaatsvindt in Tirrenia, Italië, is voor mij de kers op de taart. Voor het eerst zelfstandig met mijn geleidehond naar het buitenland. Het kon me niet snel genoeg eind juli zijn.

Noord-Italië voor de blinde reiziger

Dus jij ziet niet zo best? En je hebt het toch in je hoofd gehaald naar Italië te gaan? Heel goed! Italië heeft je namelijk veel te bieden. Eeuwenoude kunstwerken, prachtige kerken en paleizen, traditionele pizza’s en overheerlijk ijs. En dat is nog maar het begin. Mijn reis door Noord-Italië was een reeks aan genietmomenten en unieke ervaringen. Wil ook jij naar Pisa, Florence en/of Venetië om cultuur te snuiven? Wie weet brengt deze pagina je dan op ideeën. Fijne reis!