Blinder deel 8: Van mist naar beste oog

Een week na mijn oogoperatie lijkt de mist al veel verder terug in het verleden. Hoe die rare trip van een eerste week verliep, lees je in deel 7.

Blinder deel 7: En toen was er weer licht

“Wil je het zien?” vraagt de oogarts nieuwsgierig. Terwijl ik totaal van de wereld op de operatietafel lag, haalde zij de mist uit mijn rechteroog. Voorzichtig tilt ze even het kapje van mijn oog. Licht stroomt naar binnen. Verwarrend, overweldigend, nietszeggend licht. Ik weet niet wat ik ermee aan moet.

Verloren ballen

Verdrietig kijk ik naar mijn kerstboom. Hij staat een tikkie scheef en sommige takken zijn wat slap. Niet zo'n ding uit de fabriek, maar een echte. Er hangen allerlei versieringen in: een eikenblad, dennenappel, hart, uilen. Natuurlijk uilen. En kerstballen. Glimmend rood. Maar ik zie alleen een vlek met lampjes. Vorig jaar stond ik hier ook. Dat glimmende rood van die ballen tegen dat groen trok steeds mijn aandacht. Daar had ik ze dan ook op uitgekozen. Mijn voorzichtig tastende vingers vinden ze nu, maar hoe erg mijn ogen ook hun best doen, ze verschijnen niet.

Gele bloemetjes

Ineens zie ik ze. Hun lichte kleur in het groene gras trekt vanuit het niets mijn aandacht. Ik steek mijn hand uit en ontdek wat het zijn: kleine gele bloemetjes. Het is augustus 2021. Al uren klauteren we over een berg in Oostenrijk. We genieten van alles wat de natuur ons te bieden heeft. Bij dat indrukwekkende landschap vallen deze bloemetjes in het niet. En toch maken juist zij me ontzettend vrolijk. Waarom?