Hoe ik me Ierland herinner

 

Jarenlang stond het groene eiland boven aan mijn wensenlijstje. Nu ben ik er geweest. Ik leerde het land kennen door wat ik hoorde, proefde, aanraakte, rook. Door uitgebreide beschrijvingen van mijn vriend. Ooit ga ik terug. Nu herinner ik me Ierland.

Queen - A Night at the Theatre

Naast me klinkt gelach als ik voor de zoveelste keer midden in een zin mijn telefoon uit mijn zak gris. Mijn vingers vliegen over het scherm in een poging mijn wegschietende gedachten vast te leggen. Tegen de tijd dat mijn vriend de auto parkeert, staat er een warboel van steekwoorden en flarden tekst op het scherm. Deze avond wil ik nog niet loslaten. Ik wil de essentie vangen met woorden geboren uit de energie die nog in mijn lijf nagonst. Weken later ben ik nog geen steek verder met mijn verhaal. En dat terwijl het eigenlijk heel simpel is.

 

Leo Blokhuis maakte het eerste succes van Queen mee. Voor hem was de band een openbaring. Zo’n 17 jaar later groeide Roel van Velzen op. Voor hem was Queens latere stijl, met synthesizers, vormend. Samen met muzikanten Jimmy van den Nieuwenhuizen, Ralf Pouw en Xander Hubrecht tonen zij de kracht van deze invloedrijke band.

Emoji's horen

“Van rood hart e gefeliciteerd!” “Wat goed! duim omhoog met lichtgetinte huidskleur” Rare zinnen? Welnee. Gewoon mijn telefoon die appjes voorleest. Inclusief emoji's. Essentiële beeldtaal, die voor een blindgeborene als ik ondanks deze aanpassing soms meer op wartaal lijkt.

Hondje

Achter mij in de bus zitten een moeder en haar dochtertje. Moeder heeft alle aandacht voor haar kind en de lach van het meisje vrolijkt me meer op dan het weer. Dan wijst moeder haar op Wilka, die zoals gewoonlijk onder mijn stoel ligt met haar kop richting de achterkant van de bus. “Kijk, een hondje.” “Hondje!” kraait het kind. “Ja, dat is een lief hondje hè?” vraagt moeder. Wilka is een hoop, waaronder lief, maar een hondje? Met haar 30 kilo en dikke vacht lijkt me ‘hond’ meer op zijn plaats. Zeker vergeleken met het meisje. Vreemd eigenlijk, die neiging om voor kleine kinderen alles te verkleinen.

Waalzinnig Festival

Voor het vierde jaar wordt op 27 mei in het centrum van Nijmegen het Waalzinnig Festival gehouden. Een middag vol muziek, kunst, cabaret. Door mensen met en zonder beperking. Het maakt niet uit wat je hebt, luidt de boodschap. Iedereen hoort erbij. En toch zijn overal hokjes.

Gedachten in mei

De oproep voor een lawaaidemonstratie tijdens de Nationale Dodenherdenking maakte veel los. Ophef lijkt inmiddels net zo bij 4 mei te horen als de twee minuten stilte. Met discussie en verandering is niks mis. Iets wat eerdere generaties besloten, past niet als vanzelf ook perfect in deze tijd. Maar waarom dat beroep op vrijheid van meningsuiting en protest, om een moment dat voor velen zo veel waarde heeft, te verstoren? Waarom het punt willen maken dat er meer slachtoffers moeten worden herdacht, door te zorgen dat niemand meer aan herdenken toekomt? Waarom schreeuwen en schoppen, als het veel simpeler kan? Want volgens mij wordt een andere optie steeds vaker over het hoofd gezien. Gewoon dóén.

Seven-week itch

Ze begon heel enthousiast. Nieuwe stad, nieuwe route, nieuw gebouw met veel mensen en obstakels; het was allemaal leuk. Maar nu heeft geleidehond Wilka geen zin. Ze sjokt door de gangen en over straat, loopt strak achter vreemden aan in plaats van zelf na te denken en remt al meters voor ze een deur of stoeprand moet aangeven bijna af tot stilstand. Om knettergek van te worden.