Op Hoop van Zegen

Voordat de promotiecampagne van de musical Op Hoop van Zegen begon, kende ik alleen de naam van dit toneelstuk uit 1900. De media en producenten verwachten echter dat iedereen het wel kent. “Het wel en wee van de vissersweduwe Kniertje en de andere vrouwen die hun geliefden aan de zee verloren laat niemand onberoerd. Zeker wanneer Kniertje voor het gruwelijke dilemma komt te staan of ze haar jongste zoon Barendje ook naar zee zal sturen. Hun gevecht om te overleven gebukt onder het harteloze beleid van reder Bos en andere sociale misstanden leidt tot één conclusie: de vis wordt duur betaald”, valt te lezen op de website van De Graaf & Cornelissen Entertainment. De theaterpromo maakte dat ik dit graag wilde zien en alle lovende reacties vergrootten die wens. Maar waar de promotekst het eind alleen duidelijk impliceert, geeft dat filmpje het slot volledig weg. Zou dit trieste verhaal dan nog wel kunnen boeien?

 

#NU geen blog

Hier ga ik niet over schrijven, besluit ik als ik buiten sta. Dat heeft totaal geen zin. Want wat heb ik te melden? Dat Claudia de Breij geëngageerd is? Dat er geregeld hard gelach klinkt? Dat ze even later weer een gevoelige snaar weet te raken? Dat juist die combinatie zo goed werkt om ons mee te krijgen? Dat een goede band het geheel ontzettend veel leuker maakt? Waarom zou ik. Dat is toch allemaal oud nieuws.

 

Twee keer The Lion King

Veertien jaar geleden wist ik het nog niet zo zeker. Ik mee naar een musical? Al dat visuele spektakel waar The Lion King om geroemd werd, wat moest ik daarmee? Ik keek zelden tekenfilms, dus ik kende het verhaal niet. Ook de stemmen van de acteurs waren me onbekend. Ik zou er vast maar weinig van volgen. Zonde van het kaartje. Maar zij dacht daar anders over. Ze vertelde me over de personages, zodat ik vast de context kende. Ze maakte me nieuwsgierig, ze nam me mee.

Middagje naar vroeger

Het Kijk en Luistermuseum in Bennekom stond al een tijdje op ons lijstje om te bezoeken. Dus wanneer we er praktisch langskomen, besluiten mijn vriend en ik er binnen te gaan. We worden vriendelijk welkom geheten door de dame achter de balie en krijgen informatie over de tijden van de rondleiding. We zijn nauwelijks doorgelopen of ze komt ons achterna om te melden dat ik alles aan mag raken. Daar maken we uiteraard gretig gebruik van.

Spiegeltje, spiegeltje

Zebrapad, verkeerslicht, verkeerslicht, zebrapad. Met tussen de vier oversteken plek genoeg om te wachten. Deze plek vlak bij Arnhem Centraal kan ik dromen. Zo’n zes keer per week, al meer dan een jaar, steek ik er over. En geleidehond Wilka dus ook. Schoolvoorbeeld van hoe routines werken.

Donor-negatief

Na jaren aarzelen zette ik vorig jaar de stap me aan te melden als bloeddonor. Tijdens mijn eerste bezoek leverde me dat meteen een hoop bloedgedoe op. Ook de tweede keer bleek mijn Hb-waarde te laag en kon ik onverrichter zake weer vertrekken. Over een aantal maanden zou ik nog een poging doen, spraken we af. Dat moment kwam vandaag. Drie keer is scheepsrecht, toch?

Brandgrens

Donderdagavond 21 februari. Koopavond in centrum Nijmegen. Mensen met tassen, gelach, geanimeerde gesprekken over sneakers en jurkjes. Maar ook degenen die het niet weten, kijken eens extra naar de straat.

 

Donderdagavond 21 februari. Achthonderd metalen plaatjes tussen de straatstenen. Bijna achthonderd namen. Van mensen die droomden, hoopten, vreesden, leefden. Mensen die stierven toen op 22 februari 1944 de bommen vielen.