School op zondag

Als ambassadeur voor KNGF Geleidehonden vertel ik over mij en vooral de samenwerking met mijn geleidehond. Wat ze voor me doet, wat niet. Ik vertel over puppypleeggezin, opleiding, begeleiding, hoe bijzonder onze samenwerking voelt, grappige situaties. Ondertussen hoop ik over te brengen wat allemaal mogelijk is, dat blinden vooral gewoon mensen zijn. Open gesprekken, die zijn het mooist. Ik sprak met kinderen, jongeren, studenten in de zorg, dierenartsen. Maar op IMC Weekendschool was ik nog nooit geweest. Sterker nog, ik had er nog nooit van gehoord. Waarom zou je daarheen gaan? Is vijf dagen basisschool per week nog niet genoeg? Ik ontdek het als gastdocent tijdens het vak ‘werken met dieren’.

Wolkbreuk

In mijn huis hoor je niet snel dat het regent. Nu klettert het op het dak van de bovenburen en ratelt het tegen de ramen. Ik moet een bus halen om op tijd met geleidehond Wilka bij de trimsalon te zijn. En Wilka haat regen.

Kille, kale wanden en andere verrassingen

Dit keer ga ik het gewoon doen. Als ik de ruimte uit loop, spreek ik mezelf streng toe. Als ik de lift aan de andere kant van de verdieping pak, is de weg naar mijn werkplek veel korter. Hoe ingewikkeld dit pand ook is, ik loop hier nu al zestien maanden. Ik weet globaal de richting. Ik heb geleidehond Wilka bij me. Wat kan er misgaan? Ik moet me niet zo aanstellen. Ik haal adem, draai de bekende weg mijn rug toe en sla linksaf.

Op Hoop van Zegen

Voordat de promotiecampagne van de musical Op Hoop van Zegen begon, kende ik alleen de naam van dit toneelstuk uit 1900. De media en producenten verwachten echter dat iedereen het wel kent. “Het wel en wee van de vissersweduwe Kniertje en de andere vrouwen die hun geliefden aan de zee verloren laat niemand onberoerd. Zeker wanneer Kniertje voor het gruwelijke dilemma komt te staan of ze haar jongste zoon Barendje ook naar zee zal sturen. Hun gevecht om te overleven gebukt onder het harteloze beleid van reder Bos en andere sociale misstanden leidt tot één conclusie: de vis wordt duur betaald”, valt te lezen op de website van De Graaf & Cornelissen Entertainment. De theaterpromo maakte dat ik dit graag wilde zien en alle lovende reacties vergrootten die wens. Maar waar de promotekst het eind alleen duidelijk impliceert, geeft dat filmpje het slot volledig weg. Zou dit trieste verhaal dan nog wel kunnen boeien?

 

#NU geen blog

Hier ga ik niet over schrijven, besluit ik als ik buiten sta. Dat heeft totaal geen zin. Want wat heb ik te melden? Dat Claudia de Breij geëngageerd is? Dat er geregeld hard gelach klinkt? Dat ze even later weer een gevoelige snaar weet te raken? Dat juist die combinatie zo goed werkt om ons mee te krijgen? Dat een goede band het geheel ontzettend veel leuker maakt? Waarom zou ik. Dat is toch allemaal oud nieuws.

 

Twee keer The Lion King

Veertien jaar geleden wist ik het nog niet zo zeker. Ik mee naar een musical? Al dat visuele spektakel waar The Lion King om geroemd werd, wat moest ik daarmee? Ik keek zelden tekenfilms, dus ik kende het verhaal niet. Ook de stemmen van de acteurs waren me onbekend. Ik zou er vast maar weinig van volgen. Zonde van het kaartje. Maar zij dacht daar anders over. Ze vertelde me over de personages, zodat ik vast de context kende. Ze maakte me nieuwsgierig, ze nam me mee.

Middagje naar vroeger

Het Kijk en Luistermuseum in Bennekom stond al een tijdje op ons lijstje om te bezoeken. Dus wanneer we er praktisch langskomen, besluiten mijn vriend en ik er binnen te gaan. We worden vriendelijk welkom geheten door de dame achter de balie en krijgen informatie over de tijden van de rondleiding. We zijn nauwelijks doorgelopen of ze komt ons achterna om te melden dat ik alles aan mag raken. Daar maken we uiteraard gretig gebruik van.