Heldin van de wolkbreuk

Dinsdagmiddag, iets na vijven. Geleidehond Esmee en ik lopen het kantoor uit. Vanuit de wolken klinkt continu gerommel, maar wij lopen toch heerlijk in de zon door Arnhem. Trein in, vier minuten later trein weer uit. Of nou ja, nadat ik Esmee naar buiten moest trekken, terwijl ze normaal niet kan wachten tot de deuren open gaan. Want het regent zo hard dat zij liever doorrijdt.

Wolkbreuk

In mijn huis hoor je niet snel dat het regent. Nu klettert het op het dak van de bovenburen en ratelt het tegen de ramen. Ik moet een bus halen om op tijd met geleidehond Wilka bij de trimsalon te zijn. En Wilka haat regen.