Schotse verrassingen

 

Wind, water en muziek. In die thema’s omschreef ik mijn reis door Schotland. En al die momenten waren mooi. Maar misschien genoot ik nog wel het meest door die onverwachte gebeurtenissen, waar ik totaal niet aan had gedacht. Juist die verrassingen maken een reis echt bijzonder.

Wind en water

Now England can boast for the sweet-scented rose

And Ireland’s fair proud of the shamrock she grows

But gi' me the land, where the clear water flows

And the mountains are covered with heather

“Lads Among Heather”

 

 

Op de patio van onze cottage op een kleine schapenboerderij in de Highlands was jij vaak het enige geluid. Je ruiste door de bomen, deed het water van Loch Migdale zacht tegen de oever kabbelen. De eerste avond viel ik in slaap terwijl jij om de cottage waarde en regendruppels op het dak kletterden. Verder was het muisstil. ’s Ochtends vergezelde jouw geruis door de boomtoppen het gekraai van een haan, het geloei van een koe, insecten die rond de bloempotten zoemden. De landbouwvoertuigen en een verre trein illustreerden slechts hoe ver ik kon horen. Je streek zacht langs mijn gezicht, terwijl ik met stille verwondering luisterde naar de stilte.

Muziek in Schotland

 

We struinden door oude straten, verkenden imposante gebouwen, beklommen heuvels, aten in pubs. Maar misschien sprak Schotland nog wel het meest via haar muziek.

Toegankelijkheid

 

Wil ik op reis, moet ik plannen. Spontaan in een vliegtuig of op een boot springen is er niet bij. De juiste papieren en entingen voor geleidehond Wilka, begeleiding op de luchthaven als ik alleen reis en op tijd melding maken bij de luchtvaart- of bootmaatschappij dat er een blinde aan boord wil, zijn de minimale vereisten. Liever werk ik een langer lijstje af. Hoewel Wilka in steeds minder landen geweigerd mag worden, check ik of ze welkom is voor ik een slaapplaats boek. Zo niet, wil ik daar niet eens vakantie vieren. Dan zijn er de uitstapjes. Want als ik reis, wil ik het land ervaren. En hoe meer ik reis, hoe meer ik leer over toegankelijkheid.

Naar de maan

De naam van het zomerconcert in Het Concertgebouw is veelbelovend: Met André Kuipers naar de maan. Precies vijftig jaar nadat de eerste mens voet op dit hemellichaam zette, neemt hij ons mee op reis. Samen met Symfonieorkest Vlaanderen.

Over eigenaardige exen en helpende handen

Natuurlijk is de bus te laat. Veel te laat. Of, zoals ik later zal ontdekken: de zomerdienstregeling is ingegaan en de reisplanner-apps zijn niet aangepast. De situatie komt me iets te bekend voor. Hoewel ik de vorige keer net op tijd in het theater zat, ben ik niet blij met deze trend. Ik zie bussen komen en spoorloos verdwijnen – in de app, dan. Op straat is er niks.

School op zondag

Als ambassadeur voor KNGF Geleidehonden vertel ik over mij en vooral de samenwerking met mijn geleidehond. Wat ze voor me doet, wat niet. Ik vertel over puppypleeggezin, opleiding, begeleiding, hoe bijzonder onze samenwerking voelt, grappige situaties. Ondertussen hoop ik over te brengen wat allemaal mogelijk is, dat blinden vooral gewoon mensen zijn. Open gesprekken, die zijn het mooist. Ik sprak met kinderen, jongeren, studenten in de zorg, dierenartsen. Maar op IMC Weekendschool was ik nog nooit geweest. Sterker nog, ik had er nog nooit van gehoord. Waarom zou je daarheen gaan? Is vijf dagen basisschool per week nog niet genoeg? Ik ontdek het als gastdocent tijdens het vak ‘werken met dieren’.