Vijf jaar met Wilka

 

“Zij wilde meteen enthousiast spelen met het speeltje. Knuffelen en even kort op mijn benen op de grond liggen kwamen daarna”, noteerde ik in mijn verslag van 26 januari 2015. De eerste dag van een intensieve trainingsweek. De eerste dag dat ik met geleidehond Wilka de wijde wereld in mocht. Nu ik mijn verslag van onze eerste weken teruglees, komen veel herinneringen terug. En andere juist helemaal niet. Waar ik sommige reacties die ik slechts zijdelings noemde nu herken als ‘typisch Wilka’, blijken andere observaties toch niet helemaal te kloppen. Ik lees over hoe ze op dag drie voor het eerst tegen me opsprong toen ze alleen was geweest, en hoe ik na een uitdagende route dwars door het centrum van Amsterdam niet meer kon ophouden met glimlachen. Het vertrouwen in deze dame, dat elke beschreven dag duidelijk groeide, is de afgelopen vijf jaar verder verdiept. Wat hebben we samen in die tijd een hoop ontdekt, geleerd en gedaan!

Een jaar in de schouwburg

Wat kenmerkt 2019? Het antwoord op die vraag is voor iedereen anders. Ook voor cabaretiers. Dat bleek wel toen ik kort na elkaar de oudejaarsconferences van Claudia de Breij en Dolf Jansen zag.

Communiceren, een vak apart?

“Mag ik iets vragen?”

De man die voor me bij de bushalte staat, reageert niet. Ik tik hem op zijn schouder en stel mijn vraag wat luider, zodat ook de anderen die zich verdringen om in te stappen, hem moeten horen.

“Sorry, welke bus is dit?”

Geen reactie. Volgens mijn app vertrekt mijn bus nu. Als ik bij de verkeerde halte in de rij sta, is de kans groot dat de juiste bus van de halte naast mij wegrijdt zonder mij erin. En dan moet ik een half uur extra wachten vanavond voor ik naar huis kan. Geleidehond Wilka volgt keurig de rij tot we de deur van de bus bereiken en ik van de vriendelijke chauffeur het verlossende antwoord krijg. Bus gehaald. Maar in die minuut daar tussen die stille mensen voelde ik me onzichtbaar, klein en onhandig.

Muzikale uitdaging

De stemweek voor de Top 2000 is in volle gang. Twee jaar geleden vertelde ik al hoe ik tegen wil en dank, en dankzij het goede voorbeeld van mijn ouders, ging houden van dit radio-evenement. En dus moest er ook dit jaar gestemd worden. Omdat dan de lijst ook een heel klein beetje van mij is. Omdat het een fantastisch excuus is om bewust bezig te zijn met muziek.

Schotse verrassingen

 

Wind, water en muziek. In die thema’s omschreef ik mijn reis door Schotland. En al die momenten waren mooi. Maar misschien genoot ik nog wel het meest door die onverwachte gebeurtenissen, waar ik totaal niet aan had gedacht. Juist die verrassingen maken een reis echt bijzonder.

Wind en water

Now England can boast for the sweet-scented rose

And Ireland’s fair proud of the shamrock she grows

But gi' me the land, where the clear water flows

And the mountains are covered with heather

“Lads Among Heather”

 

 

Op de patio van onze cottage op een kleine schapenboerderij in de Highlands was jij vaak het enige geluid. Je ruiste door de bomen, deed het water van Loch Migdale zacht tegen de oever kabbelen. De eerste avond viel ik in slaap terwijl jij om de cottage waarde en regendruppels op het dak kletterden. Verder was het muisstil. ’s Ochtends vergezelde jouw geruis door de boomtoppen het gekraai van een haan, het geloei van een koe, insecten die rond de bloempotten zoemden. De landbouwvoertuigen en een verre trein illustreerden slechts hoe ver ik kon horen. Je streek zacht langs mijn gezicht, terwijl ik met stille verwondering luisterde naar de stilte.

Muziek in Schotland

 

We struinden door oude straten, verkenden imposante gebouwen, beklommen heuvels, aten in pubs. Maar misschien sprak Schotland nog wel het meest via haar muziek.