Thuisblijfobservaties

Mijn derde week thuiswerken zit erop. Het is raar, het is onwerkelijk. En toch, nieuwe routines worden ook al gewoon. Drie weken; het lijkt veel en veel langer. Misschien omdat ik zo veel ontdek, meer zelf mijn weg door elke dag moet vinden. En ja, ik besef heel goed hoe gelukkig ik me mag prijzen dat ik de ruimte in mijn hoofd heb om een stapje achteruit te doen en te observeren. Wat ik ontdekte? Een greep.

En toen

En toen ging mijn dag ineens van NOS-pushbericht naar persconferentie, van cijfers en prognoses naar meningen en oordelen. Tussendoor probeerde ik mijn leven te leiden, maar alles leek totaal veranderd.

Fundament

 

Ik hou je in m'n armen nu het kan

Je bent zo klein

Ik blijf bij jou, ben er altijd geweest

En ik zal er altijd zijn

Want als jij je hartslag voelt

Dan voel je die van mij

En ben ik weer dichtbij

Ik ben altijd dichtbij

- Claudia de Breij – “Jouw liedje”

 

Dinsdagavond 24 februari 2015, 22.50 uur. Mijn telefoon gaat. Ik weet onmiddellijk dat ik niet wil opnemen. Ik weet ook dat dat niet helpt, dus met lood in mijn schoenen maak ik contact. En dan klinken woorden, zo vele malen erger dan ik ooit had kunnen bedenken. Mijn knieën begeven het en ik zak neer op een stoel. Zo voelt het dus, als totaal onverwacht het fundament onder je vandaan wordt gerukt. Geleidehond Wilka is de enige getuige van dit onbeschrijfelijke moment. Hoewel we pas vier weken samen zijn, is ze misschien wel de beste metgezel die ik kan wensen. De woorden zijn nog niet uitgesproken of ze staat al voor me en legt stilletjes haar kop op mijn knie.

Vijf jaar met Wilka

 

“Zij wilde meteen enthousiast spelen met het speeltje. Knuffelen en even kort op mijn benen op de grond liggen kwamen daarna”, noteerde ik in mijn verslag van 26 januari 2015. De eerste dag van een intensieve trainingsweek. De eerste dag dat ik met geleidehond Wilka de wijde wereld in mocht. Nu ik mijn verslag van onze eerste weken teruglees, komen veel herinneringen terug. En andere juist helemaal niet. Waar ik sommige reacties die ik slechts zijdelings noemde nu herken als ‘typisch Wilka’, blijken andere observaties toch niet helemaal te kloppen. Ik lees over hoe ze op dag drie voor het eerst tegen me opsprong toen ze alleen was geweest, en hoe ik na een uitdagende route dwars door het centrum van Amsterdam niet meer kon ophouden met glimlachen. Het vertrouwen in deze dame, dat elke beschreven dag duidelijk groeide, is de afgelopen vijf jaar verder verdiept. Wat hebben we samen in die tijd een hoop ontdekt, geleerd en gedaan!

Een jaar in de schouwburg

Wat kenmerkt 2019? Het antwoord op die vraag is voor iedereen anders. Ook voor cabaretiers. Dat bleek wel toen ik kort na elkaar de oudejaarsconferences van Claudia de Breij en Dolf Jansen zag.

Communiceren, een vak apart?

“Mag ik iets vragen?”

De man die voor me bij de bushalte staat, reageert niet. Ik tik hem op zijn schouder en stel mijn vraag wat luider, zodat ook de anderen die zich verdringen om in te stappen, hem moeten horen.

“Sorry, welke bus is dit?”

Geen reactie. Volgens mijn app vertrekt mijn bus nu. Als ik bij de verkeerde halte in de rij sta, is de kans groot dat de juiste bus van de halte naast mij wegrijdt zonder mij erin. En dan moet ik een half uur extra wachten vanavond voor ik naar huis kan. Geleidehond Wilka volgt keurig de rij tot we de deur van de bus bereiken en ik van de vriendelijke chauffeur het verlossende antwoord krijg. Bus gehaald. Maar in die minuut daar tussen die stille mensen voelde ik me onzichtbaar, klein en onhandig.

Muzikale uitdaging

De stemweek voor de Top 2000 is in volle gang. Twee jaar geleden vertelde ik al hoe ik tegen wil en dank, en dankzij het goede voorbeeld van mijn ouders, ging houden van dit radio-evenement. En dus moest er ook dit jaar gestemd worden. Omdat dan de lijst ook een heel klein beetje van mij is. Omdat het een fantastisch excuus is om bewust bezig te zijn met muziek.