Lopen en er
100% op vertrouwen dat er geen gevaar op de route ligt. Geen harde of scherpe
objecten waaraan ik mijn hoofd kan stoten. Geen oneffenheden waardoor ik mijn
voet zou kunnen verzwikken. Geen mensen die haast hebben en mij over het hoofd
zien. Een onbekende ruimte binnenlopen en dankzij concrete aanwijzingen meteen
mijn weg kunnen vinden. Wel zelf die onbekende weg mogen zoeken, maar niet
hoeven te stuntelen. Koopwaar kunnen bewonderen zonder raar aangekeken te
worden. Een vriendin een paar lelijke slippers tonen die zij niet al lang had
zien liggen. Tegen iemand aanlopen en niet eerst een woedende blik krijgen
voordat het begrip daagt. Mijn laatste beetje zicht verliezen en me daardoor
alleen maar comfortabeler voelen. Onmogelijk? Een droomwereld? Voor even was
het werkelijkheid. Voor even was ik volledig in mijn element. In een museum,
dat wel.