Kerstgedachten

Kaarsjes op de tafel

Warm en geurend vuur

Een engel aan die lamp daar

En lichtjes aan de muur

Winters lied schalt uit de speakers

En ik zing lekker mee

Over de mooie kleine dingen

Hoop, melancholie, de arreslee

Nog een kerstbal aan dit haakje

Tot slot daar nog een ster of twee

Alleen voor deze traan vind ik geen plekje

Die draag ik stilletjes mee

Wilka en de natuurontdekkersclub

“Drink je dan ook met een rietje?” “Wat doe je als je hond ziek is?” “Zou je naar een museum willen waar je kunt ervaren hoe het is om te zien?” Zomaar wat vragen die me tijdens voorlichtingen zijn gesteld. Sinds 2011 ben ik ambassadeur voor KNGF Geleidehonden. Dat betekent dat ik samen met mijn geleidehond op pad mag om onder meer op scholen, beurzen en verenigingen te vertellen over de bijzondere taak van mijn hond. Uiteraard komt dan ook blind zijn veelvuldig aan bod. Twee uitspraken zijn in mijn geheugen gegrift. Een basisschoolleerling ontroerde me door te concluderen: “Je kunt zien dat jullie heel veel van elkaar houden.” En na ruim een uur over mijn beperking te hebben gepraat met toekomstige medewerkers in de zorg besloot een student: “Ik vergat soms gewoon dat je blind bent.” Missie geslaagd. Onverwachte vragen, intrigerende gedachten, een geniale zet van mijn hond. Iedere voorlichting is uniek. Zo ook de ochtend bij de natuurontdekkersclub van JAMO Natuurbeleving in Malden.

Sterk

Ik krijg het steeds te horen

Zo vaak dat ik nu merk

Het echt niet meer te snappen

Dat rare woordje: sterk

Laat ik dingen liggen

Slechts hersens aan het werk

Neem je tijd, het is genoeg

Sterk

Bezig met mijn toekomst

Plannen, actie, werk

Heel goed dat je doorgaat

Sterk

En rolt daar een druppel

Die ik niet beperk

Laat maar gaan, het hoort erbij

Sterk

Vertrouwen op een gestoorde kleuter

Voorzichtig zoeken mijn stok en schoenen de ondergrond af. Bladeren, stokjes, takken. Ik zet nog een paar stappen, maar sta weer stil als de takken me in het gezicht slaan. Ik draai me om en probeer een andere richting. Een boomstam blokkeert mijn weg. Zoekend tuur ik om me heen, maar ik zie slechts schaduwen. Shit.

 

Toen ik Wilka net ontmoette en nog maar kort met haar werkte, fluisterde ik soms dat ze wel wat saai was. Ik was Freaser gewend, een hond met een duidelijke mening en een hond met humor. Na een paar keer dezelfde route te hebben gelopen, had hij het wel gezien. Kwam er geen verandering, dan zorgde hij daar zelf wel voor. Hij vertikte het verder te lopen, probeerde uit alle macht een andere kant op te gaan, ‘vergat’ gelijkvloerse stoepjes aan te geven en ga zo maar door. Hij was zeer goed in protesteren en staken. Ook had hij een uitgesproken gevoel voor humor. Ik moet nog steeds lachen om de keer dat ik ineens warme lucht voelde en een duidelijke geur mijn neus binnendrong: ik lette even niet op en hij had me in de deuropening van de dierenwinkel geparkeerd. Het mooiste van alles: hij wist me soms het bloed onder de nagels vandaan te halen, maar alleen op bekend terrein.

Niet stelen a.u.b.

“Eet smakelijk.” Hongerig reik ik naar mijn tosti. Naast me doet mijn vriendin hetzelfde. Wat is het toch een simpel genot om op een terras te zitten en gezellig bij te praten. Na een lesje “hoe werkt Winkelcentrum Dukenburg” is een hapje eten meer dan welkom. In zo’n chaotisch gebouw, waar niks recht lijkt te lopen en waar stiekeme hoekjes meer regel dan uitzondering zijn, valt het niet mee om me te oriënteren. Dat het geluid van het winkelende publiek zo wordt versterkt en vervormd dat ik niet eens meer kan horen welke kant de gang op gaat, maakt het niet eenvoudiger. Wilka ligt ontspannen naast mijn stoel. Zij moest deze ochtend nog meer initiatief tonen dan anders, terwijl ook zij de logica van het gebouw leek te missen. Na zo’n ochtendje hard werken heeft zij haar rust wel verdiend. Jammer dat niet iedereen het daarmee eens is.

Wilka de vliegende reddingshond

 

Druk geroezemoes, enthousiaste en vragende stemmen, aankondigingen in meerdere talen, mensen met koffers die van alle kanten lijken te komen. Schiphol is nog net zo’n georganiseerde chaos als ik me herinner. In mijn rechterhand klem ik mijn koffer. Wat ik in mijn linkerhand houd, is echter veel belangrijker: de beugel waarmee ik in nauwe verbinding sta met Wilka, mijn rots in de branding. Onze reis naar Italië is begonnen.

 

Tot mijn vreugde kreeg ik de eer om deel te nemen aan een cursus georganiseerd door de European Blind Union (EBU). Deze cursus, gericht op Europese blinde en slechtziende jongeren, behandelt werkgelegenheid en alles wat daarbij komt kijken. Dat deze plaatsvindt in Tirrenia, Italië, is voor mij de kers op de taart. Voor het eerst zelfstandig met mijn geleidehond naar het buitenland. Het kon me niet snel genoeg eind juli zijn.

Openbaar verdriet

Toen ik nachten wakker lag, zag ik pas echt de zon opgaan

En ik snapte pas wat liefde is, toen jij bij mij bent weggegaan

Ik wist niet wie ik zelf was, tot ik achter was gebleven

Pas toen ik iets ging voelen, is muziek voor mij gaan leven

 

Ik leerde wat een thuis is, toen er niemand op me wachtte

En voelde pas de ironie, toen zelfs jij niet om me lachte

Toen ik jou niet meer zag, heb ik jouw naam opgeschreven

En pas toen jij in een lied zat, is muziek voor mij gaan leven

 

Yentl en De Boer – “Muziek”

 

 

Sterk, kwetsbaar, dapper. Ik ben het allemaal genoemd. Wie schrijft, krijgt reacties en adviezen, wordt vergeleken met anderen. Toch besloot ik om niet alleen de leuke dingen, maar ook mijn pijn en verdriet publiekelijk het internet op te slingeren. Iedereen kan het nu lezen, er over oordelen, er iets van vinden. Dat lijkt riskant. Waarom doe ik het dan toch?