Trampolinehart

“Nanananana!” Vanuit het niets is hij daar weer. Als een duveltje uit een doosje springt hij tevoorschijn en begint zingend aan een wilde rondedans. Uitdagend maakt hij salto’s, springt hij op één been rond en steekt hij zelfvoldaan grijnzend zijn tong naar me uit. Hij amuseert zich kostelijk, wetend dat ik hem geen haar zal krenken. En mijn trampolinehart veert zo goed mogelijk mee met iedere bokkesprong die hij maakt.

A Chorus Line: voorstelling vol verhalen

Dansen, dat willen ze alle zeventien. Er zijn echter slechts acht plaatsen. De musical A Chorus Line toont hun auditiedag. Vanzelfsprekend wordt er dan ook veel gedanst. Maar nog liever dan hun vaardigheden zien, wil de regisseur woorden. En woorden krijgt hij, krijgen wij. Want wie zijn ze en waarom willen ze zo graag dansen?

Boem is ho

“Wilka, over.” Met opgeheven stok loop ik de straat op. Plotseling hoor ik een geluid dat ik nu niet zou moeten horen en vooral niet wil horen. Dan gaat alles ineens heel snel. En de tijd ineens heel langzaam.

 

Ik hoor het angstaanjagende geluid van een auto van rechts die met behoorlijke snelheid op ons afkomt. Vanaf dat moment draaien mijn hersens overuren. De chauffeur moet ons zien, bedenk ik. We lopen immers midden op straat. Hij moet ons zien en remmen. Maar het geluid blijft dreigend naderen.

Serieus zakendoen

De week voor Kerst domineert Serious Request, de liefdadigheidsactie van 3FM, radio en televisie. Je kan een plaatje aanvragen, feesten en mooie spullen kopen om kindersterfte door longontsteking te verminderen. Maar plezier maken vanwege het leed van een ander, is dat niet heel wreed? Heeft het geen bittere bijsmaak, omdat het een manier is je schuldgevoel over alle weldaad tijdens de feestdagen af te kopen? En wat doen nu eigenlijk een paar centen voor mensen die weinig mogelijkheden hebben om hun lot te verbeteren? Wat als een deel van het geld onderweg ergens blijft hangen? Waarom gaat er geld naar marketing in plaats van naar het uiteindelijke doel? Al met al heeft het toch helemaal geen zin?

Dutch rebel en Miss Gorgeous

“Let me take that.” Voor ik met mijn ogen kon knipperen had ik geen koffer meer vast en werd ik naar de juiste trein begeleid. Heel normaal, ontdekte ik al snel. Trein in, trein uit, naar een café om te wachten op de volgende trein, iemand die me daar kwam serveren terwijl overige gasten aan de bar bestelden. Alles werd voor me geregeld en ik werd van persoon naar persoon overgedragen. Engeland, een hele andere wereld. Voor zo’n koppige Nederlander als ik soms wel even slikken.

 

Op een mooie pinksterdag: de kracht van muziek

Misschien is dit wel de indringendste manier om een verhaal te vertellen, denk ik als ik de klanken op me in laat werken. De muziek van Harry Bannink, Ruud Bos en Joop Stokkermans spreekt. Voeg daar de beeldende en treffende teksten van onder meer Annie M.G. Schmidt aan toe en je hebt een uitstekend recept. Laat je dat vervolgens uitvoeren door Renée van Wegberg, Lone van Roosendaal, Annick Boer en vier musici die heel goed weten wat ze doen, dan heb je een topavond. Het is bijna een schande dat ik tussen voornamelijk opa’s en oma’s zit.

De grote vakantietest

Ik wil naar Engeland. Met die gedachte begint het. Na wensen, wikken en wegen volgt het plan. Ik ga op vakantie en neem mee: een geleidehond. Alleen met Wilka de wijde wereld in, ik weet het zeker. Maar iets twijfelt daaraan.