Van het padje

Wilka’s riem om mijn nek, haar tuig over mijn schouder, taststok vooruit en daar gaan we weer. Op naar rondje nummer ... Tja, hoeveel zouden het er inmiddels zijn? Ik woon nu al drie jaar in deze wijk en dit bosje is zo’n beetje dagelijks kost, dus reken maar uit. In die jaren is er een hoop veranderd. Van een prima pad transformeerde het in een moeras, waarbij kniehoge laarzen geen overbodige luxe waren. Leuk hoor, die grote machines waarmee ze bomen kappen en het hout vervoeren. Ik wist echter al snel hoe ik de grootste waterplassen kon vermijden – en als ik dat even vergat, herinnerden Wilka’s gespetter of natte voeten mij daar wel aan. Langzaam maar zeker werd het pad begaanbaarder en troffen we naast andere loslopende honden ook weer loslopende ouderen. Nu zijn de paden zelfs gladgetrokken en hoef ik na een flinke regenbui niet zo meer op te letten. Mijn voeten vinden het echter maar raar dat het pad ineens niet meer doet wat ze verwachten. Ergens is dat strakke ook bijna saai, te onnatuurlijk in dit stukje wijknatuur rond de koeienwei.

Blind voor 1 dag met Dedicon

21 juni, de langste dag van het jaar. Juist vandaag zijn er door het hele land mensen die ervoor kiezen zich een paar uur gedeeltelijk of volledig van dit licht te beroven. Blind voor 1 dag is een actie van het Oogfonds, waarbij deelnemers zich laten sponsoren en zo geld ophalen voor onderzoek naar oogziektes. Zelf blind of slechtziend op pad gaan vergroot bovendien de bewustwording over de obstakels in onze visuele maatschappij. Ook een groep collega’s van Dedicon gaat de uitdaging aan. Hoe hen dat vergaat? Om daarachter te komen en als ervaringsdeskundige tips te delen, wandel ik met hen mee.

Stilte in mij

Donderdagavond 4 mei. De trompet heeft geklonken, de klok slaat 8 uur. Vogels fluiten. Mensen herdenken. We zijn stil. Ik ben stil.

 

Mijn hoofd zit vol gedachten, toch is het ook daar stil. In mijn hoofd geen echo’s van schoten, harde stemmen, doodsangst. Ik vrees niet voor oorverdovend gebonk op de deur, buren die uit hun huis worden gesleurd om wie ze zijn. Ik ben thuis. Ik voel me veilig. Velen kunnen dat niet zeggen. Omdat ze het niet zijn. Omdat herinneringen hen volgen waar ze gaan. Omdat ze nooit meer iets kúnnen zeggen. Ik ben stil.

Into the woods: orkest in een sprookjesbos

“Er was eens, lang gelee, in een ver koninkrijk, een volgzame dochter, een trieste zoon, een kinderloze bakker en zijn vrouw.” De eerste zin van de musical Into the woods, gecomponeerd door Stephen Sondheim, windt er geen doekjes om: sprookjestijd! Als je weet dat die dochter Assepoester heet, die zoon Sjaak (je weet wel, die van de bonenstaak), en dat Roodkapje brood gaat halen bij het bakkersechtpaar, dat dan weer vervloekt is door hun buurvrouw de heks, weet je ook dat het een puinhoop wordt. En het is dan wel een sprookje, maar bij zowel “lang” als “gelukkig” worden vraagtekens geplaatst. Op mijn beurt plaats ik vraagtekens bij de reacties op het orkest, dat prominent op het podium aanwezig is, en droom ik van een eigen sprookjesslot.

Next stop: London

En toen zaten we vast in de underground. Zoekend lopen we heen en weer, onze koffer achter ons aan trekkend. Af en toe roep ik de naam van mijn reisgenote Laura en krijg ik een “Hier ben ik!” terug, zodat ik weet dat geleidehond Wilka nog de juiste persoon volgt. Natuurlijk doet ze dat, maar in deze chaos van stemmen, voetstappen en langsrazende metro’s is wat bevestiging wel fijn. Mensen drommen richting roltrap. Wij zoeken een andere uitweg, die er niet blijkt te zijn. Welkom in Londen.

 

Trampolinehart

“Nanananana!” Vanuit het niets is hij daar weer. Als een duveltje uit een doosje springt hij tevoorschijn en begint zingend aan een wilde rondedans. Uitdagend maakt hij salto’s, springt hij op één been rond en steekt hij zelfvoldaan grijnzend zijn tong naar me uit. Hij amuseert zich kostelijk, wetend dat ik hem geen haar zal krenken. En mijn trampolinehart veert zo goed mogelijk mee met iedere bokkesprong die hij maakt.

A Chorus Line: voorstelling vol verhalen

Dansen, dat willen ze alle zeventien. Er zijn echter slechts acht plaatsen. De musical A Chorus Line toont hun auditiedag. Vanzelfsprekend wordt er dan ook veel gedanst. Maar nog liever dan hun vaardigheden zien, wil de regisseur woorden. En woorden krijgt hij, krijgen wij. Want wie zijn ze en waarom willen ze zo graag dansen?