Ierland: anders dan thuis

 

In “Hoe ik me Ierland herinner” lees je mijn belevenissen in Dublin en de prachtige Ierse natuur. In het Engels maak ik makkelijk contact en door verschil in vaderland ontstaat geen spraakverwarring. Maar hoe dichtbij het land ook is, sommige dingen zijn verwarrend, beangstigend of simpelweg onbegrijpelijk. Want wat moet een geit hoog op een stellage? En hoe krijg je in vredesnaam warm water?

Bloedgedoe

“Ik houd niet van prikken.” Ik wil het toch even gezegd hebben.

“Tja, dan ben je hier toch echt op de verkeerde plek.”

“Ik weet het”, lach ik. Of nou ja, dat probeer ik.

Even is het stil, en dan... Tsjak! Het geluid is nogal overdreven voor zo’n prikje. Net zoals het weeïge gevoel in mijn lijf. Terwijl ik het mini-gaatje dichtdruk, wordt de uitslag bestudeerd.

“Je Hb-waarde is te laag”, luidt de conclusie. Het is dat je tijdens je eerste bezoek nog niet mag geven, anders had ik rechtsomkeert kunnen maken. Oh, dus dat kan ook nog.

Hoe ik me Ierland herinner

 

Jarenlang stond het groene eiland boven aan mijn wensenlijstje. Nu ben ik er geweest. Ik leerde het land kennen door wat ik hoorde, proefde, aanraakte, rook. Door uitgebreide beschrijvingen van mijn vriend. Ooit ga ik terug. Nu herinner ik me Ierland.

Queen - A Night at the Theatre

Naast me klinkt gelach als ik voor de zoveelste keer midden in een zin mijn telefoon uit mijn zak gris. Mijn vingers vliegen over het scherm in een poging mijn wegschietende gedachten vast te leggen. Tegen de tijd dat mijn vriend de auto parkeert, staat er een warboel van steekwoorden en flarden tekst op het scherm. Deze avond wil ik nog niet loslaten. Ik wil de essentie vangen met woorden geboren uit de energie die nog in mijn lijf nagonst. Weken later ben ik nog geen steek verder met mijn verhaal. En dat terwijl het eigenlijk heel simpel is.

 

Leo Blokhuis maakte het eerste succes van Queen mee. Voor hem was de band een openbaring. Zo’n 17 jaar later groeide Roel van Velzen op. Voor hem was Queens latere stijl, met synthesizers, vormend. Samen met muzikanten Jimmy van den Nieuwenhuizen, Ralf Pouw en Xander Hubrecht tonen zij de kracht van deze invloedrijke band.

Emoji's horen

“Van rood hart e gefeliciteerd!” “Wat goed! duim omhoog met lichtgetinte huidskleur” Rare zinnen? Welnee. Gewoon mijn telefoon die appjes voorleest. Inclusief emoji's. Essentiële beeldtaal, die voor een blindgeborene als ik ondanks deze aanpassing soms meer op wartaal lijkt.

Hondje

Achter mij in de bus zitten een moeder en haar dochtertje. Moeder heeft alle aandacht voor haar kind en de lach van het meisje vrolijkt me meer op dan het weer. Dan wijst moeder haar op Wilka, die zoals gewoonlijk onder mijn stoel ligt met haar kop richting de achterkant van de bus. “Kijk, een hondje.” “Hondje!” kraait het kind. “Ja, dat is een lief hondje hè?” vraagt moeder. Wilka is een hoop, waaronder lief, maar een hondje? Met haar 30 kilo en dikke vacht lijkt me ‘hond’ meer op zijn plaats. Zeker vergeleken met het meisje. Vreemd eigenlijk, die neiging om voor kleine kinderen alles te verkleinen.

Waalzinnig Festival

Voor het vierde jaar wordt op 27 mei in het centrum van Nijmegen het Waalzinnig Festival gehouden. Een middag vol muziek, kunst, cabaret. Door mensen met en zonder beperking. Het maakt niet uit wat je hebt, luidt de boodschap. Iedereen hoort erbij. En toch zijn overal hokjes.