Expeditie reportage

Elke maand ga ik op pad om een reportage te maken voor een luistertijdschrift. Ik bezoek mensen en plekken waar ik anders nooit zou komen en hoef mijn nieuwsgierigheid niet te verhullen. Dat is haast geen werk meer te noemen. Geregeld krijg ik de vraag hoe ik mijn weg daarnaartoe vind, terwijl ik niet kan zien waar ik loop, geen bordjes kan volgen en niet op een kaartje kijken. Nou, vandaag ging dat bijvoorbeeld zo.

Seven Drunken Nights: heimwee en smurrie

 

Maf om te merken hoe weinig er nodig is. Een paar maten en mijn voet houdt zich niet meer stil. Dat ritme, hij moet gewoon meedoen. Ierse muziek heeft al snel die macht over mij. The Dubliners zijn misschien wel het bekendste voorbeeld, een groot succes in Ierland en ver daarbuiten. In Seven Drunken Nights – The Story of The Dubliners nodigen vijf mannen ons uit in de pub en delen ze hun verhaal.

Ierland: anders dan thuis

 

In “Hoe ik me Ierland herinner” lees je mijn belevenissen in Dublin en de prachtige Ierse natuur. In het Engels maak ik makkelijk contact en door verschil in vaderland ontstaat geen spraakverwarring. Maar hoe dichtbij het land ook is, sommige dingen zijn verwarrend, beangstigend of simpelweg onbegrijpelijk. Want wat moet een geit hoog op een stellage? En hoe krijg je in vredesnaam warm water?

Bloedgedoe

“Ik houd niet van prikken.” Ik wil het toch even gezegd hebben.

“Tja, dan ben je hier toch echt op de verkeerde plek.”

“Ik weet het”, lach ik. Of nou ja, dat probeer ik.

Even is het stil, en dan... Tsjak! Het geluid is nogal overdreven voor zo’n prikje. Net zoals het weeïge gevoel in mijn lijf. Terwijl ik het mini-gaatje dichtdruk, wordt de uitslag bestudeerd.

“Je Hb-waarde is te laag”, luidt de conclusie. Het is dat je tijdens je eerste bezoek nog niet mag geven, anders had ik rechtsomkeert kunnen maken. Oh, dus dat kan ook nog.

Hoe ik me Ierland herinner

 

Jarenlang stond het groene eiland boven aan mijn wensenlijstje. Nu ben ik er geweest. Ik leerde het land kennen door wat ik hoorde, proefde, aanraakte, rook. Door uitgebreide beschrijvingen van mijn vriend. Ooit ga ik terug. Nu herinner ik me Ierland.

Queen - A Night at the Theatre

Naast me klinkt gelach als ik voor de zoveelste keer midden in een zin mijn telefoon uit mijn zak gris. Mijn vingers vliegen over het scherm in een poging mijn wegschietende gedachten vast te leggen. Tegen de tijd dat mijn vriend de auto parkeert, staat er een warboel van steekwoorden en flarden tekst op het scherm. Deze avond wil ik nog niet loslaten. Ik wil de essentie vangen met woorden geboren uit de energie die nog in mijn lijf nagonst. Weken later ben ik nog geen steek verder met mijn verhaal. En dat terwijl het eigenlijk heel simpel is.

 

Leo Blokhuis maakte het eerste succes van Queen mee. Voor hem was de band een openbaring. Zo’n 17 jaar later groeide Roel van Velzen op. Voor hem was Queens latere stijl, met synthesizers, vormend. Samen met muzikanten Jimmy van den Nieuwenhuizen, Ralf Pouw en Xander Hubrecht tonen zij de kracht van deze invloedrijke band.

Emoji's horen

“Van rood hart e gefeliciteerd!” “Wat goed! duim omhoog met lichtgetinte huidskleur” Rare zinnen? Welnee. Gewoon mijn telefoon die appjes voorleest. Inclusief emoji's. Essentiële beeldtaal, die voor een blindgeborene als ik ondanks deze aanpassing soms meer op wartaal lijkt.