Een held. Denk jij dan aan iemand die halsbrekende toeren uithaalt of groot gevaar trotseert? Je kunt ook veel voor iemand betekenen door iets kleins, leerde ik. Mijn held zag wat er gebeurde, vond dat niet oké en deed er wat aan. Niet met een dramatische confrontatie of grootse daden; hij zorgde simpelweg dat de ongewenste situatie even niet meer mogelijk was.
“Mag ik je wat zeggen?”
Ineens staat ze voor me. Ik heb net geleidehond Esmee haar tuig weer omgedaan en kom het hondenlosloopgebied uit. Waar ik soms twijfel of iemand mij aanspreekt of een ander wiens aanwezigheid ik nog niet had opgemerkt, is haar positie een nogal duidelijk signaal. Ze wachtte me op. Doorlopen zou wel heel lomp zijn. Toch check ik het even, om tijd te rekken.
Want oh jee, wat heb ik niet gemerkt? Heeft mijn hond op het pad gepoept? Is ze tegen de vrouw opgesprongen? Ik kan het me haast niet voorstellen, want ik hoorde Esmee steeds kalmpjes om me heen scharrelen. Maar wat dan wel?
Een week na mijn oogoperatie lijkt de mist al veel verder terug in het verleden. Hoe die rare trip van een eerste week verliep, lees je in deel 7.
“Wil je het zien?” vraagt de oogarts nieuwsgierig. Terwijl ik totaal van de wereld op de operatietafel lag, haalde zij de mist uit mijn rechteroog. Voorzichtig tilt ze even het kapje van mijn oog. Licht stroomt naar binnen. Verwarrend, overweldigend, nietszeggend licht. Ik weet niet wat ik ermee aan moet.
Dichte mist kan altijd nog dichter. De wereld rechts is weg, maar daar begrijpen mijn hoofd en lijf nog niks van.
Mijn vorige bijdrage leek een mooi slot van een lastige ontdekkingsreis. Doel bereikt, strik erom, klaar. Maar ik schrijf geen mooi verhaal; ik schrijf over het leven. En dat blijft zooi op mijn pad gooien, ook wanneer ik daar helemaal geen zin in heb.
Inzien dat verlies van een beetje zicht zo veel met me doet, opnieuw mijn weg leren vinden en geleidehond Esmee meenemen in die verandering, dat lukt niet in een dag. Dankzij de inzichten die ik kreeg door een uurtje op pad zijn met een geleidehondeninstructeur kan ik er niet meer omheen: er is werk aan de winkel. Een geleidehond weerspiegelt je gedrag, dat weet ik al jaren. Voorheen kreeg ik naar aanleiding van een hulpvraag tips om mijn gedrag wat aan te passen. Wil ik nu weer de baas worden die Esmee nodig heeft en verdient, dan moet ik veel dieper in die spiegel kijken. Dan moet ik leren omgaan met mijn nog slechtere zicht. Een confronterende conclusie na 35 jaar ervaring met blind zijn. Maar ook een broodnodige en nuttige, ontdek ik in de weken erna.