Posts tonen met het label musical. Alle posts tonen
Posts tonen met het label musical. Alle posts tonen
22 mei 2019
Op Hoop van Zegen
Voordat
de promotiecampagne van de musical Op Hoop van Zegen begon, kende ik alleen de
naam van dit toneelstuk uit 1900. De media en producenten verwachten echter dat
iedereen het wel kent. “Het wel en wee van de vissersweduwe Kniertje en de
andere vrouwen die hun geliefden aan de zee verloren laat niemand onberoerd.
Zeker wanneer Kniertje voor het gruwelijke dilemma komt te staan of ze haar
jongste zoon Barendje ook naar zee zal sturen. Hun gevecht om te overleven
gebukt onder het harteloze beleid van reder Bos en andere sociale misstanden
leidt tot één conclusie: de vis wordt duur betaald”, valt te lezen op de
website van De Graaf & Cornelissen Entertainment.
De theaterpromo maakte dat ik dit graag wilde zien en alle lovende reacties
vergrootten die wens. Maar waar de promotekst het eind alleen duidelijk
impliceert, geeft dat filmpje het slot volledig weg. Zou dit trieste verhaal
dan nog wel kunnen boeien?
24 april 2019
Twee keer The Lion King
Veertien
jaar geleden wist ik het nog niet zo zeker. Ik mee naar een musical? Al dat
visuele spektakel waar The Lion King om geroemd werd, wat moest ik daarmee? Ik
keek zelden tekenfilms, dus ik kende het verhaal niet. Ook de stemmen van de
acteurs waren me onbekend. Ik zou er vast maar weinig van volgen. Zonde van het
kaartje. Maar zij dacht daar anders over. Ze vertelde me over de personages,
zodat ik vast de context kende. Ze maakte me nieuwsgierig, ze nam me mee.
18 april 2017
Into the woods: orkest in een sprookjesbos
“Er was eens,
lang gelee, in een ver koninkrijk, een volgzame dochter, een trieste zoon, een
kinderloze bakker en zijn vrouw.” De eerste zin van de musical Into the woods, gecomponeerd door
Stephen Sondheim, windt er geen doekjes om: sprookjestijd! Als je weet dat die
dochter Assepoester heet, die zoon Sjaak (je weet wel, die van de bonenstaak),
en dat Roodkapje brood gaat halen bij het bakkersechtpaar, dat dan weer
vervloekt is door hun buurvrouw de heks, weet je ook dat het een puinhoop
wordt. En het is dan wel een sprookje, maar bij zowel “lang” als “gelukkig”
worden vraagtekens geplaatst. Op mijn beurt plaats ik vraagtekens bij de
reacties op het orkest, dat prominent op het podium aanwezig is, en droom ik
van een eigen sprookjesslot.
Labels:
musical,
muziek,
theatervoorstelling
20 februari 2017
A Chorus Line: voorstelling vol verhalen
Dansen, dat willen
ze alle zeventien. Er zijn echter slechts acht plaatsen. De musical A Chorus Line toont hun auditiedag. Vanzelfsprekend
wordt er dan ook veel gedanst. Maar nog liever dan hun vaardigheden zien, wil
de regisseur woorden. En woorden krijgt hij, krijgen wij. Want wie zijn ze en
waarom willen ze zo graag dansen?
Abonneren op:
Posts (Atom)