Posts tonen met het label musical. Alle posts tonen
Posts tonen met het label musical. Alle posts tonen

22 mei 2019

Op Hoop van Zegen

Voordat de promotiecampagne van de musical Op Hoop van Zegen begon, kende ik alleen de naam van dit toneelstuk uit 1900. De media en producenten verwachten echter dat iedereen het wel kent. “Het wel en wee van de vissersweduwe Kniertje en de andere vrouwen die hun geliefden aan de zee verloren laat niemand onberoerd. Zeker wanneer Kniertje voor het gruwelijke dilemma komt te staan of ze haar jongste zoon Barendje ook naar zee zal sturen. Hun gevecht om te overleven gebukt onder het harteloze beleid van reder Bos en andere sociale misstanden leidt tot één conclusie: de vis wordt duur betaald”, valt te lezen op de website van De Graaf & Cornelissen Entertainment. De theaterpromo maakte dat ik dit graag wilde zien en alle lovende reacties vergrootten die wens. Maar waar de promotekst het eind alleen duidelijk impliceert, geeft dat filmpje het slot volledig weg. Zou dit trieste verhaal dan nog wel kunnen boeien?
 

24 april 2019

Twee keer The Lion King

Veertien jaar geleden wist ik het nog niet zo zeker. Ik mee naar een musical? Al dat visuele spektakel waar The Lion King om geroemd werd, wat moest ik daarmee? Ik keek zelden tekenfilms, dus ik kende het verhaal niet. Ook de stemmen van de acteurs waren me onbekend. Ik zou er vast maar weinig van volgen. Zonde van het kaartje. Maar zij dacht daar anders over. Ze vertelde me over de personages, zodat ik vast de context kende. Ze maakte me nieuwsgierig, ze nam me mee.

18 april 2017

Into the woods: orkest in een sprookjesbos


“Er was eens, lang gelee, in een ver koninkrijk, een volgzame dochter, een trieste zoon, een kinderloze bakker en zijn vrouw.” De eerste zin van de musical Into the woods, gecomponeerd door Stephen Sondheim, windt er geen doekjes om: sprookjestijd! Als je weet dat die dochter Assepoester heet, die zoon Sjaak (je weet wel, die van de bonenstaak), en dat Roodkapje brood gaat halen bij het bakkersechtpaar, dat dan weer vervloekt is door hun buurvrouw de heks, weet je ook dat het een puinhoop wordt. En het is dan wel een sprookje, maar bij zowel “lang” als “gelukkig” worden vraagtekens geplaatst. Op mijn beurt plaats ik vraagtekens bij de reacties op het orkest, dat prominent op het podium aanwezig is, en droom ik van een eigen sprookjesslot.

20 februari 2017

A Chorus Line: voorstelling vol verhalen


Dansen, dat willen ze alle zeventien. Er zijn echter slechts acht plaatsen. De musical A Chorus Line toont hun auditiedag. Vanzelfsprekend wordt er dan ook veel gedanst. Maar nog liever dan hun vaardigheden zien, wil de regisseur woorden. En woorden krijgt hij, krijgen wij. Want wie zijn ze en waarom willen ze zo graag dansen?