maandag 25 augustus 2014

De puber en de wijze oude man


Al weer ruim een maand geleden was het dan zover: mijn nieuwe geleidehond kwam mijn huis en leven binnen. Twee weken eerder was mijn vorige kanjer, trouwe geleidehond, steun en toeverlaat definitief naar zijn nieuwe baasjes verhuisd. Maanden leefde ik toe naar het moment dat de nog zo goed als onbekende hond zou komen. Ik bereidde me ook voor op het afscheid met Freaser.
 
De uren voordat Loni kwam, waren zenuwslopend. Ik appte vriendinnen - waarschijnlijk tot vervelends toe - en liep onrustig heen en weer. En toen ging de bel. Ineens was het dan zover. En al snel vielen alle spanning en zenuwen van me af. Freaser kon eindelijk uitrusten en Loni, Loni was nog leuker dan ik me herinnerde. Ze vond haar plekje in mijn leven en in mijn hart, alsof ze daar stiekem al die tijd al was geweest.
 
Natuurlijk gaat het niet allemaal vanzelf. Regelmatig snappen Loni en ik totaal niet wat de ander nou wil. Of denk ik dat iets bij Loni hoort en ontdek ik later dat het toch iets anders betekende. Zo liep ze hier de eerste week zodra ik opstond rondjes door de kamer. Vrolijk kwispelend en met een speeltje in haar bek, dus ik vond het wel gezellig. Inmiddels zijn alleen nog onverwachte of onbekende zaken, zoals bezoek, reden tot langere tijd rondjes lopen. Wel een typisch Loni-dingetje dus, maar met een hele andere betekenis. Wat is zo’n ontdekkingstocht toch fascinerend. Ik kan niet wachten om te zien welke geheimen ze nog meer tentoon zal spreiden.
 
Loni is altijd vrolijk. Met zo’n metgezel wordt zelfs de saaiste route nog leuk. Daarbij weet ze me goed bezig te houden. De eerste twee weken praatte ik de longen uit mijn lijf. Zo hield ik constant contact met haar, wat haar hielp om haar concentratie te behouden of, wat vaker aan de orde was, deze terug te krijgen. Inmiddels kan ik mijn stem steeds langere periodes rust gunnen, al hebben we nog een lange, lange weg te gaan en weet ze me keer op keer te verrassen met nieuwe eigenaardigheden.
 
Maar wat is het geweldig om deze kleine meid te zien groeien. Steeds vaker vang ik een glimp op van de stabiele, volwassen hond die ze kan worden. Dan loopt ze zelfverzekerd en in vlot tempo door en manoeuvreert ze ons soepeltjes tussen mensen, palen en fietsen door. En dan ziet ze opeens een duif op de grond, een hond, iets bewegen in de struiken of studenten op het sportveld en vergeet ze spontaan waar ze eigenlijk mee bezig was. De zinnen “ohja, ik heb weer een jonge hond” en “oh, dat doet ze dus ook” spoken regelmatig door mijn hoofd. Geamuseerd of gefrustreerd, maar minstens zo vaak vol verbazing of bewondering.
 
En Freaser? Die geniet van zijn pensioen en leek het eerst maar stom te vinden dat zijn rust en nieuwe routine tijdens mijn bezoekjes werden verstoord door zo’n jonge, enthousiaste hond. Wat moet je daar nou in vredesnaam mee? Daagt zij hem uit, dan doet hij alsof zijn neus bloedt. Staat hij tegen haar te blaffen, bedelend om een spelletje, keert ze hem haar rug toe. Maar dit weekend leek er dan eindelijk verandering in te komen. Freaser boog zich voorover en stond uitdagend voor haar, kont in de lucht. Al snel stond Loni in dezelfde speelse houding tegenover hem te kwispelen. Zouden ze dan eindelijk? Even keken ze elkaar aan en toen gebeurde het. Loni liet zich vallen en haar kop plofte op haar poten. Daar lag ze dan, heerlijk ontspannen. Freaser stond beteuterd naar haar te kijken, kont nog in de lucht.
 
Freaser is gedurende de jaren al vaker omschreven als “een wijze hond”. Dat imago zet hij graag een beetje kracht bij wanneer zijn jonge opvolgster in de buurt is. Loni vindt soortgenoten maar wat interessant en laat tijdens het uitlaten dan ook nog wel eens haar stem horen. Voor mij een van de vele uitdagingen die Loni me biedt. Tijdens een gezamenlijke uitlaatronde is het weer raak. Tegen de tijd dat Loni netjes naast me zit, realiseer ik me dat ik Freaser niet één keer heb gehoord. Hij is best gevoelig voor blaffende honden en wil dan nog wel eens laten horen dat ook hij heel goed “woef” kan zeggen. Maar nee, Freaser staat keurig stilletjes te wachten tot de commotie voorbij is. Als ik daarna wil dat Loni even netjes volgt, vergt dat nog wel wat vindingrijkheid. Ze wil eerst wel eens weten of deze nieuwe baas dat wel echt bedoelt en of het wel echt nodig is dat ze daar gehoor aan geeft. Snel vooruit lopen en snuffelen zijn zeker het proberen waard. Freaser, die geen commando heeft gekregen, loopt inmiddels strak naast zijn nieuwe baas. Wie beweert dat honden niet heel duidelijk een punt kunnen maken, heeft het toch echt mis. Freaser heeft geen woorden nodig. “Ik weet veel beter hoe het moet. Wat is die puber toch een aansteller en wat moet ze nog een hoop leren.” Het straalt aan alle kanten van hem af. Het is bijna bewonderingswaardig dat hij de hele diepe zucht voor zich weet te houden.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen