dinsdag 30 september 2014

Lopend leren


Afgelopen weekend was het weer zover: het jaarlijkse geleidehondenweekend van de Oogvereniging vond plaats. Een weekend waarin baas en hond op een andere manier met elkaar bezig zijn dan tijdens het dagelijkse geleidewerk. Een weekend vol interessante workshops, wandelingen en ook niet onbelangrijk: een heleboel gezelligheid en leuke mensen. Een van de hoogtepunten is ieder jaar weer de puzzelwandeltocht. In kleine groepjes werden we het bos in gestuurd, gewapend met een routebeschrijving met informatie als “sla op de derde kruising linksaf”, “het pad wordt smaller en minder vlak” en “ga na het bankje linksaf”. Samenwerking met zowel de hond als met de andere groepsleden is hierbij van groot belang. Op zo’n manier een nieuwe omgeving verkennen is heerlijk. Minstens net zo leuk is het om dit avontuur met een jonge hond aan te gaan en te merken hoe we samen leren.
 
In tuig het bos doorkruisen, Loni vond het maar een vreemde bezigheid. Ze mocht ineens niet snuffelen op de plek waar ze normaal gesproken mag rennen en spelen. Ze volgde netjes het pad, maar sloeg geen acht op kuilen, kleine takjes of boomwortels. Ook modderige stukken deden haar niet veel. Normaal gesproken denderde ze hier immers ook doorheen zonder enige reactie van mijn kant. Ook nu kreeg ze van mij weinig commentaar. Ze is immers jong en was al wat uit haar doen door alle nieuwigheden van het weekend. Daarbij is Loni een gevoelig en zeer pienter hondje, dat weinig extra uitleg nodig heeft. Elke keer wanneer ze hoorde of voelde dat mijn voet weggleed vanwege een kuiltje, dat mijn schoen over een boomwortel schuurde, dat een takje langs mijn jas streek of dat ik reageerde omdat mijn voet in een laag glibberige modder belandde, keek ze om. Zonder dat ik haar echt kon uitleggen wat dan wel de bedoeling was, trok zij haar eigen conclusies. Alleen snuffelen was voor mij reden genoeg om Loni op haar gedrag te wijzen, want deze regel kent ze al tijden. En al snel ging de knop om. Niet rennen of spelen, maar serieus werken, het kan ook in het bos.
 
Gedurende de wandeling werd Loni steeds secuurder in haar werk. Ze begon kuilen te omzeilen en hield even tempo in bij ongelijke stukken of boomwortels. Elke keer dat zij zoiets deed, maakte ik haar maar wat graag duidelijk hoe trots ik op haar was. Hoe beter zij leerde begrijpen hoe ze ook in het bos goed kan leiden, hoe ontspannener ik met haar mee kon lopen. Ze gaf zijpaden aan en steeds vaker belandden we ongepland vooraan de rij met honden. Ze zette er flink de pas in en nam steeds zelfverzekerder het voortouw; ze besefte dat ze het kon. En ik? Ik kon alleen nog maar genieten.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen