maandag 10 november 2014

Uit het nieuws, uit het hart?


MH17. Het vluchtnummer dat voor niemand extra uitleg vergt. 298 levens werden onverwacht gedoofd. Oneerlijk. Hard. Onvoorstelbaar. Ik gun het niemand. Ik zou het verdriet weg willen nemen, maar dat kan ik niet. Hoe verschrikkelijk ik het ook vind, toch is er een gedachte die zich steeds meer aan me opdringt: dit verdriet is niet van mij.
 
Zodra mijn wekkerradio me uit mijn slaap haalt, weet ik het: vandaag is het de dag van de nationale herdenking. Elk uur vertelt de radio me dit opnieuw. In de middaguren wordt dit nieuwsfeit aangevuld met emotionele soundbites. Gesnik, prachtige dichtregels, treffende citaten. Ik luister, ik kan niet anders. Als ik ’s avonds besluit naar het journaal te kijken, om te horen wat er vandaag nog meer op deze wereld is gebeurd, moet ik eerst nogmaals een samenvatting van de bijeenkomst bekijken. Een bijeenkomst die door de nabestaanden erg gewenst lijkt te zijn. Een samenzijn waaruit zij kracht en steun kunnen putten. Dat gun ik hen met heel mijn hart. Ik gun hen veel meer dan dat.
 
Gelukkig ben ik een van de Nederlanders die geen dierbare is verloren op die dramatische 17 juli. Ik prijs mezelf gelukkig. Ik wil en kan me dan ook niet uitspreken tegen alle aandacht die deze tragedie krijgt. Dit drama verdient dat. Maar ik kan de nabestaanden niet helpen. Dat ik keer op keer het nieuws hoor, brengt hun geliefden niet terug. En ik, ik moet vandaag het verdriet dragen van volslagen onbekenden.
 
Na het lange verslag volgen nog wat korte nieuwsfragmenten. Tussen neus en lippen door wordt genoemd hoe mensen ruw uit het leven zijn gerukt. Omgekomen bij een brand of aanslag, in oorlogsgebieden, gewoon in hun Nederlandse huis. Ik krijg niet de kans tot me door te laten dringen wat voor impact dat heeft op zo ontzettend veel levens, want het volgende item is alweer begonnen. Weer een item dat de dood aankondigt van naamloze mensen.
 
En dat is nog maar het journaal. Hoeveel mensen zijn er alleen vandaag al overleden? Hoeveel moeders, vaders, kinderen en vrienden zitten er nu huilend thuis, nog nauwelijks beseffend welke leegte er vandaag is ontstaan? En morgen is er weer zo’n dag. Ik denk aan de veelbesproken blog van de leraar, die opschreef hoe niemand zich bekommerde om het meisje dat voor de trein sprong. Een van de vele naamloze slachtoffers, die niet eens als nummer het journaal haalde. Families die veroordeeld zijn tot een eeuwige leegte in hun huis en hun hart. Nabestaanden met net zoveel pijn en verdriet als die van de slachtoffers van de MH17. Maar zij zijn onzichtbaar. Zijn zij dan van minder groot belang?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen