zondag 24 april 2016

VanVelzen en The Hibby GB's: muzikale medicijnmensen


“I know I know, life is not always easy. I know a way for you and I to be born again.” Dat eerste hoeft niemand me meer uit te leggen. Juist daarom is het zo fijn dat VanVelzen en The Hibby GB’s tijdens hun theatertour Call It Luck hun manier met het grote publiek – met mij – delen. Geen arts had een beter medicijn kunnen voorschrijven om me na een pittige week weer moed te geven. Muziek, wat is het toch een wonderlijk mooi iets.
 
Vier Nederlandse mannen en drie Keniaanse vrouwen op één podium. Hoewel ze samen met het publiek lachen om culturele gekkigheden en verschillen, wordt het geen avond van tegenstellingen. In tegendeel. Wat ik zie is een groep enthousiaste, ontzettend muzikale mensen die vol vreugde hun muziek met de zaal delen. En de zaal geeft terug. Ik zit tussen de mensen en voel hoe de energie van de artiesten al snel overslaat op het publiek. Hoewel er hier en daar wat licht protest klinkt als we worden opgeroepen mee te doen, staat iedereen binnen een mum van tijd te klappen en swingen.
 
Muziek als brug tussen mensen. Het klinkt idealistisch, maar het werkt overduidelijk. Bedoeld of onbedoeld maakt VanVelzen dat we ons in één klap allemaal Achterhoeker voelen. Een ietwat dubieus lied schalt door de zaal en de band maakt kennis met de humor en nuchterheid van mijn geboortestreek. Een inside joke kan buitensluiten, maar door een lied en de bijbehorende hilariteit samen te delen, gebeurt juist het omgekeerde. En net als hun instrumenten, bespelen ze ook het publiek moeiteloos.
 
Hoe muziek mensen tot elkaar kan brengen, blijkt ook uit de ervaringen die VanVelzen in Kenia en Congo opdeed. Ook al ken ik veel van wat hij vertelt al uit interviews op radio en tv, het blijven inspirerende verhalen over veerkracht, positiviteit en de bijzondere kracht van samen zingen en spelen. Toch ben ik het meest onder de indruk wanneer de zeven muzikanten via hun muziek spreken.
 
Het leven is niet altijd makkelijk of leuk. Daar kun je tegen vechten door koppig het tegenovergestelde te beweren, maar dat is niet mijn manier. Pijn niet ontkennen en ondanks dat – of soms misschien zelfs dankzij dat – de mooie momenten blijven zien. Daar vind ik mijn kracht. “Until the darkest days are gone, we’ll carry on” en “When you’ve lost what you’ve loved, there’s still a way to pick yourself up.” De afgelopen tijd heb ik mezelf regelmatig een dosis VanVelzen toegediend. Die muziek liet me steeds weer voelen dat de moed om door te gaan dichterbij is dan het lijkt; namelijk al opgesloten in mezelf.
 
Studio-opnames zijn fijn, maar niets is zo krachtig als in een zaal zitten (of staan) en voelen hoe de energie vloeit. Ik laat me meevoeren op de klanken van de band en zangeressen en laat even alles los. Niet omdat ik word overweldigd, maar omdat de muziek me uitnodigt te delen in hun vreugde. Dan maakt het niet uit dat iedereen een ander verhaal met zich meedraagt, dat iedereen iets anders in de teksten vindt. Samen delen door muziek, het is een andere manier van begrijpen.
 
Zelfs wanneer VanVelzen met zijn laatste lied regelrecht mijn verdriet raakt, is dat oké. Ook dat mag er zijn, zonder dat ik iets hoef uit te leggen. Muziek vraagt niks dat je niet wilt geven. Het geeft wel veel, als je wilt ontvangen. Ik hoop dat ik de energie waarmee ik de zaal verlaat nog een tijd vast kan houden. En nog meer hoop ik dat de band snel weer in de theaters staat, zodat ik terug kan voor een herhaalrecept.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen