maandag 15 juni 2015

Uitermate Wrang en Vervelend


"Hartelijk dank voor uw interesse in ons bedrijf. Helaas voldoet u niet aan ons profiel." Het resultaat van mijn sollicitaties tot nu toe. Om hopeloos van te worden. Maar schoenen vol lood brachten mij nog nooit waar ik zijn wilde. Wie niet waagt... En de aanhouder... En inderdaad: een telefoontje, een enthousiast gesprek, een kans! Maar toen was daar het UWV.
 
Na mijn derde stage besloot ik dat ik nu op zoek ging naar het echte werk. Letterlijk. Inmiddels weet ik dat mezelf ontwikkelen en nuttig maken zo veel meer voldoening geven dan thuis zitten. Een werkervaringsplek klonk me dan ook als muziek in de oren. Na het positieve gesprek kwam ik meteen in actie en belde het UWV. Ik krijg vanwege mijn visuele beperking een uitkering en wilde weten wat mijn opties en plichten zijn. "Waarom sta je nog niet ingeschreven in Nijmegen?" "Waarom heb je je niet ingeschreven op werk.nl?" Ik had mijn verhuizingen altijd netjes doorgegeven en op werk.nl wordt met geen woord over mijn WaJong-uitkering gerept. Toch had ik blijkbaar moeten weten dat deze zaken ook op andere plekken moeten worden geregistreerd. Het zal wel aan mij liggen. Ik voelde me dom. Had ik echt kansen laten liggen?
 
De vraag die ik in eerste instantie stelde, werd niet beantwoord. De man vertelde me dat het UWV een werkervaringsplek moet goedkeuren, dat deze wel bij mij moet aansluiten en dat ik daarom eerst een gesprek met een arbeidsdeskundige moest regelen. Ervaring opdoen, in welke vorm dan ook, lijkt mij altijd beter dan stilletjes je handje ophouden. Ook dat zal wel aan mij liggen. Stukje bij beetje werden mijn vastberadenheid en blijdschap de grond in getrapt.
 
Na het denegrerende gesprek stuurde ik zoals afgesproken een mail naar de afdeling Nijmegen. Na een week radiostilte volgde ik deze op met nog een mail, vergezeld van een begripvol, vriendelijk verzoek om antwoord. Niets. Ik voelde hoe die veelbelovende mogelijkheid steeds verder van me wegdreef. Ik schraapte mijn laatste beetje moed bij elkaar en belde opnieuw. Ik werd doorverbonden en later teruggebeld door iemand die me helemaal niet kon helpen. Uiteindelijk kreeg ik een arbeidsdeskundige aan de telefoon. Zij was oprecht enthousiast dat een bedrijf interesse in me had en beantwoordde mijn vraag kort maar krachtig. Aan een werkervaringsplek stelt het UWV geen eisen. Als ik maar doorgaf waar en wanneer ik werkte, kon ik meteen aan de slag. Mosterd na de maaltijd smaakte zelden zo bitter.
 
Het duurde weken, maar ik heb duidelijkheid. Mijn vastberadenheid heeft al lang weer de kop opgestoken en ik solliciteer door. Als ik opschrijf dat ik door mijn eerdere werkervaring steeds bewuster werd van de kracht van heldere, eerlijke communicatie kan ik een wrang glimlachje niet onderdrukken. Voor de vragen die ik had, is er maar eentje in de plaats gekomen. Wil het UWV mij eigenlijk wel aan het werk hebben?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen