Lopend leren

Afgelopen weekend was het weer zover: het jaarlijkse geleidehondenweekend van de Oogvereniging vond plaats. Een weekend waarin baas en hond op een andere manier met elkaar bezig zijn dan tijdens het dagelijkse geleidewerk. Een weekend vol interessante workshops, wandelingen en ook niet onbelangrijk: een heleboel gezelligheid en leuke mensen. Een van de hoogtepunten is ieder jaar weer de puzzelwandeltocht. In kleine groepjes werden we het bos in gestuurd, gewapend met een routebeschrijving met informatie als “sla op de derde kruising linksaf”, “het pad wordt smaller en minder vlak” en “ga na het bankje linksaf”. Samenwerking met zowel de hond als met de andere groepsleden is hierbij van groot belang. Op zo’n manier een nieuwe omgeving verkennen is heerlijk. Minstens net zo leuk is het om dit avontuur met een jonge hond aan te gaan en te merken hoe we samen leren.

Wat is vertrouwd?

“Wat bekend is en daardoor geruststelt”, “eigen”, “bekend”, “veilig”. Allemaal definities van en synoniemen voor het woord “vertrouwd”. Wat de woordenboeken waaruit deze beschrijvingen afkomstig zijn echter niet vermelden, is dat twee dingen die elkaar uitsluiten, beide toch vertrouwd kunnen zijn.

 

Ondanks het feit dat we nog ontzettend veel over elkaar moesten en moeten leren, voelde Loni’s aanwezigheid vanaf dag één vertrouwd. Het was niet raar om met haar aan de riem naar buiten te lopen, om haar uit te laten, zelfs niet om haar het geleidetuig om te doen en samen op pad te gaan. En dat gevoel wordt met de dag sterker. Het is vertrouwd: het voelt als de normaalste zaak van de wereld.

 

Het was raar de eerste keer zonder Freaser weg te gaan. Een hele omschakeling om hem bij zijn nieuwe baasjes achter te laten en alleen te vertrekken. Dat ik al maanden wist dat dit moment zou komen en dat ik voor de volle honderd procent achter de gemaakte keuzes stond, doet er op zo’n moment niet toe.

 

Toen ik aan het eind van het volgende bezoek mijn spullen bij elkaar zocht, klaar om weer naar huis te gaan, bedacht ik hoe vertrouwd het nu al was Freaser daar te laten en met Loni weg te gaan. Op dat moment stak Freaser vol overgave zijn kop in Loni’s tuig en keek me hevig kwispelend aan. En opeens besefte ik dat het ook heel vertrouwd zou zijn als hij, weer vol energie, vastberaden aan mijn zijde zou lopen en me veilig zou leiden, zoals hij dat de afgelopen jaren deed.

De puber en de wijze oude man

Al weer ruim een maand geleden was het dan zover: mijn nieuwe geleidehond kwam mijn huis en leven binnen. Twee weken eerder was mijn vorige kanjer, trouwe geleidehond, steun en toeverlaat definitief naar zijn nieuwe baasjes verhuisd. Maanden leefde ik toe naar het moment dat de nog zo goed als onbekende hond zou komen. Ik bereidde me ook voor op het afscheid met Freaser.

Opbouwwerkzaamheden

Zoeken, vragen, bespreken, dromen. Reiken naar een toekomst die ik maar niet vast kan grijpen. Solliciteren. Wanneer zal ik eens iets anders te lezen krijgen dan een standaard afwijzingsmail? Zoeken naar een nieuwe woning. Hoe zou mijn toekomstige thuis eruit zien? Waar zou deze zijn? En moet ik gezien de tijdsdruk misschien genoegen nemen met minder? Wachten op een nieuwe geleidehond. Hoe zou hij of zij zijn? Ondeugend, koppig, actief? Zou ik blij zijn met de naam? Welk ras en welke kleur zou mijn nieuwe maatje hebben? Zoveel vragen en ontelbare mogelijkheden. Zo ontzettend veel, dat het dromen haast onmogelijk wordt.

 

Maar gelukkig maakten twee telefoontjes in de toekomst proberen te kijken weer mogelijk.

Wat zij niet zagen

“Wacht even.” Het machinelawaai stopt. Gelukkig, ze hebben me gezien. Een eindje voor mij op het smalle pad staan een aantal voertuigen en mannen die net nog fanatiek de begroeiing te lijf gingen. Alleen gewapend met een stok, alle geluiden overstemd door het machinegeweld zo’n onbekende, mogelijk gevaarlijke situatie binnenlopen leek me geen goed plan. Wat ben ik dan ook blij dat werklui meestal erg alert zijn op hun omgeving.

 

“Kan ik er veilig langs?” vraag ik voor de zekerheid. Het antwoord is bevestigend, maar zodra de man aanstalten maakt met me mee te lopen, fluit een collega hem terug. “Dat kan hij wel zoeken.” De ‘hij’ in deze zin is mijn hond, die alleen een halsband en een dun riempje van ruim een meter draagt. Na drieënhalve maand met een ‘gewone’ hond over straat te hebben gelopen, verbaast het me nog steeds. Blinde + hond = geleidehond. Blijkbaar was het toch niet Freasers opvallende tuig dat mensen de afgelopen jaren op zijn aanwezigheid attendeerde. Je kunt dus beter een kat als huisdier nemen als je wilt dat mensen je mogelijkheden goed inschatten, bedenk ik half geamuseerd. Ach, wat maakt het ook uit. De mannen zijn gestopt met hun werk en hoe dan ook op mij gefocust, dus ze grijpen vast wel in voor ik mezelf blauwe plekken bezorg.

Noord-Italië voor de blinde reiziger

Dus jij ziet niet zo best? En je hebt het toch in je hoofd gehaald naar Italië te gaan? Heel goed! Italië heeft je namelijk veel te bieden. Eeuwenoude kunstwerken, prachtige kerken en paleizen, traditionele pizza’s en overheerlijk ijs. En dat is nog maar het begin. Mijn reis door Noord-Italië was een reeks aan genietmomenten en unieke ervaringen. Wil ook jij naar Pisa, Florence en/of Venetië om cultuur te snuiven? Wie weet brengt deze pagina je dan op ideeën. Fijne reis!

Italiaanse flarden

“Wat heb jij eigenlijk aan reizen?” Deze vraag werd mij diverse keren gesteld als reactie op de mededeling dat ik naar Italië zou gaan. In tien dagen zou ik samen met een vriendin drie Italiaanse steden gaan verkennen. In eerste instantie vond ik de vraag logisch, passend bij de vele vragen die me worden gesteld. Daarna vroeg ik me vertwijfeld af of er voor sommigen dan echt niets anders is dan zicht. Of zou ik inderdaad zo weinig van het voor mij nog onbekende land mee gaan krijgen?

 

Ik loop met mijn armen gespreid. Mijn handen glijden langs vrij gladde, koude muren. Ze lopen rond en ik volg. Mijn voeten vinden de onregelmatige traptreden. Ze zijn niet vlak, maar scheef, misschien uitgesleten door de vele voeten die mij voorgingen. Hoger en hoger cirkel ik. Soms zijn de treden hoog, soms laag en ruim, haast alsof ik meer naar voren loop dan naar boven. Het is duidelijk: de toren van Pisa is echt scheef.

Boven aangekomen voel ik de frisse wind op mijn gezicht. Ik hoor geroezemoes van stemmen. Het heeft iets gezelligs. Ik hoor auto’s. Een paard die een wagen trekt en wiens belletje vrolijk klingelt. Getik en geklop van restoraties aan de kerk naast de toren. De stad Pisa strekt zich beneden mij uit.