Onder taalmensen

“Straks sta je daar, alleen en verloren in een grote ruimte vol mensen. Hoor je overal stemmen, en moet jij maar zien uit te vinden hoe je je in zo’n gesprek mengt, waar je heen moet, wat er gebeurt.” “Ik ben 34, ik kan toch hulp vragen? Door mijn blindengeleidehond is heel duidelijk waarom ik zo’n vraag stel.” “Denk erom, het gaat om hulp voor elke stap. Je wilt niet alleen de juiste ruimtes voor de workshops vinden, maar ook een paar keer wat drinken. Een wildvreemde moet je lunch opscheppen. En je wilt vast ook weleens naar de wc. Wil je zo’n hulpbehoevende zijn de hele dag?” “Het is een dag over taal. Voor een goede tekst moet je je kunnen inleven in je opdrachtgever - wat wil die nou echt zeggen? -, in iedereen die je voor de inhoud van je tekst spreekt, en in je lezer. Daarbij, het zijn taalmensen, die kunnen vast goed verbaal communiceren. En die komen toch ook vooral om te netwerken? Dan staan ze vast open voor een onbekende.” “Of niet. En dan sta je daar. Alleen en verloren tussen al die vreemde stemmen en geluiden.” Zo ging mijn hoofd maar door. Een antwoord op mijn mail naar de organisatie bood een uitweg uit die eindeloze kringetjes. Mij de juiste ruimtes wijzen was geen enkel probleem. En ik kreeg de naam van de dame achter de receptie, en de geruststellende mededeling dat de afspraak in het draaiboek kwam. Geen ongemakkelijke situatie dus van iemand die de toezegging van een collega niet kan waarmaken. Mijn hoofd uit, de praktijk in. Uiteindelijk won mijn eerste gedachte: die Heerlijk Duidelijkdag, daar wil ik heen.

Hond van de agenda

“Links”, zeg ik geleidehond Esmee haast gedachteloos als we ons kantoor uitlopen. Na ruim twee jaar kan zij de haarspeldbocht die we nu moeten maken net zo goed dromen als ik. Ik ben dan ook totaal verrast als ze mijn commando letterlijk opvolgt en niet na twee stappen opnieuw een bocht naar links inzet. “Esmee, links”, dring ik aan. Na nog een aanmoediging doet ze wat ik van haar vraag. Wat vreemd. Ik kan me niet herinneren dat ik mijn bedoeling ooit moest verduidelijken wanneer we na mijn werkdag naar huis gaan. Maar wacht eens even, dat is na mijn werkdag. Nu is het half 12. In mijn lunchpauze verlaten we ook altijd via deze deur het pand om naar het uitlaatveldje te gaan. De eerste keer dat we op een kantoordag het pand verlaten. Net als nu. Het is iets te vroeg voor lunch, maar Esmee houdt zich keurig aan onze routine.

Lijndienst

Ineens schieten Esmees poten onder haar vandaan. Net nog leidde mijn geleidehond me vlot en doelgericht door de gang, terug naar de kantoortuin waar ook haar bedje ligt. Dan ineens hangt ze machteloos in haar tuig. Totaal onverwacht verloor ze elke grip op de bamboevloer. Haar voorpoten gleden gestrekt naar voren en als ik het goed hoorde, raakte haar kop de grond.

Wilka

*01-02-2013 †16-02-2024

Haar gezin heeft het juiste gedaan en haar liefdevol laten gaan.

Enkel, maar niet alleen

Onze straat is doodstil op deze vroege ochtend in augustus. Na een beroerde nacht ben ook ik nog niet wakker. Gelukkig kan ik de weg naar mijn fysiotherapeut dromen. Geleidehond Esmee heeft heerlijk geslapen en is fit aan het werk. Zoals altijd draait ze op een bepaald punt voor me langs en trekt me naar de stoeprand. De stoep wordt smaller, dus steken we daar over. Slim als ze is kiest ze daarvoor de plek waar de stoep even hoog ligt als de straat. Dat dat vandaag niet kan omdat er een auto staat die ze wil omzeilen, en ze dus iets eerder van de stoep af wil, zal ze me hebben laten voelen. Maar dat soort subtiele aanwijzingen, waar ik normaal zo van geniet, dringen niet door de waas in mijn hoofd. Op de automatische piloot stap ik met haar mee van de stoep af. Met de nadruk op ‘af’. Krak!, klinkt het door de stille straat. Zo hoort een enkel niet te klinken. En zeker niet te voelen. Mijn fysiotherapeut, die ik lopend weet te bereiken, meldt me kalmpjes dat ik daar wel een paar weken zoet mee kan zijn. Fantastische timing, nog geen 24 uur voor we op wandelvakantie gaan.

Week met Wilka

Het is al een jaar en ruim negen maanden geleden dat mijn vorige geleidehond verhuisde. Haar gezin geeft haar niet alleen een fantastisch pensioen, maar gaf ons ook een heel dierbaar cadeau. En dat deel ik maar wat graag. Dus keren we in deze regenachtige herfstmaand terug naar afgelopen juli, toen ik vol spanning wachtte op haar komst. Wilka kwam een week logeren.

Kruimeltje in de grote stad

Ze huppelt blij door Hyde Park, racet rond met Engelse soortgenoten die ze net een paar seconden kent, ligt tevreden op haar kleedje voor het haardvuur en ontlokt verbaasde uitroepen als bij vertrek uit een fish-and-chipszaak blijkt dat er al die tijd een hond onder onze tafel had gelegen. Geleidehond Esmee vermaakt zich prima tijdens onze stedentrip naar Londen. En ze werkt. Ze werkt in deze wereldstad alsof het niets is. Maar geloof me, dat is het wel.