Waar het om gaat

Five hundred twenty-five thousand six hundred minutes
Five hundred twenty-five thousand moments so dear
Five hundred twenty-five thousand six hundred minutes
How do you measure, measure a year?
In daylights, in sunsets
In midnights, in cups of coffee
In inches, in miles
In laughter, in strife
In five hundred twenty-five thousand six hundred minutes
How do you measure a year in the life?
[...]
In truths that she learned
Or in times that he cried
In the bridges he burned
Or the way that she died?
It's time now to sing out
Though the story never ends
Let's celebrate
Remember a year in the life of friends
Remember the love

Rent - "Seasons of Love”

 

Een kaartje of berichtje dat laat weten dat je aan me denkt. Me laten praten als dat nodig is. Echt luisteren en niet schromen je mening te geven. Me leren dat mijn verdriet een deel van mij is en er dus mag zijn. Laten zien dat ik nog steeds dezelfde ben. Met me lachen, praten en klieren zoals altijd. Zo duidelijk maken dat hulp vragen oké is, dat ik het nog doe ook. Net zo lang contact houden tot ik kan slapen. Een hand op mijn schouder leggen en zo zwijgend zeggen dat je meer ziet dan ik soms zou willen. Me eventjes apart nemen en vragen hoe het nu echt met me gaat. Accepteren dat ik onverwacht afwezig ben – al dan niet lijfelijk – als ik de kracht van emoties onderschat. Bestaande afstand respecteren. Het leven de kans geven me weer in haar stroom mee te nemen. Me steunen, maar niet leiden.

 

Geen massa’s mensen op de been. Geen schokkende foto’s op tv. Geen spandoeken of protesten. Geen journalisten die voor het land duiden hoe wordt gerouwd. Geen strijd op social media om te bewijzen hoe erg wordt meegeleefd. Geen grootse gebaren. Ogenschijnlijk kleine, maar o zo veelzeggende momenten. Dat is wat de wereld mooier maakt.

Weerzien met de W-tjes

Het W-nest uit 2013, een van de vele nestjes pups gefokt door KNGF Geleidehonden. Een paar weken samen opgegroeid en daarna allemaal hun eigen weg gegaan. De wereld leren kennen met hun puppypleeggezin, een vak geleerd op school en daarna ingetrokken bij hun nieuwe baas. Broers en zussen verspreidden zich letterlijk van Limburg tot Noord-Holland. Nu, drie jaar later, zijn ze weer even samen. Een recept voor een heel speciaal verjaardagsfeestje.

 

© Boeddha Productions

Horror in de snoepwinkel

"Op de eerste rij zitten bij een voorstelling die als ‘absurdistisch cabaret’ wordt omschreven, ik weet niet of ik dat zo'n goed idee vind." Ik begrijp mijn vriendin volkomen, maar ze heeft één geluk: Wilka en ik werken vast als bliksemafleider. Daarbij ben ik blij dat mijn geleidehond meer dan welkom is in de Verkadefabriek in Den Bosch en dat er wordt meegedacht over een geschikte plaats. Vooraan heeft ze de ruimte om lekker te liggen zonder dat iemand daar last van heeft. Ik bedenk dat de eerste rij voor Wilka nog een voordeel heeft: het podium is vaak hoger, dus als ze zich net als in de trein en de bus met haar kop onder mijn stoel wurmt, ziet ze niet eens wat er allemaal gebeurt. En, verzeker ik mijn vriendin, ik neem haar met een gerust hart mee, want zij blaft in ieder geval niet. Tja, als je zoiets zegt, dan vraag je er natuurlijk om.

 

Daar zitten we dan, netjes op de eerste rij, met Wilka aan mijn voeten. Ze heeft inderdaad de ruimte. Het andere voordeel gaat echter niet door: er ís geen podium. Het duo Yentl en De Boer speelt gewoon voor ons op de vloer en Wilka kan alles uitgebreid bekijken. Eerst vindt ze het nogal spannend. Het moet raar voor haar zijn, twee vrouwen die zingen, instrumenten bespelen, rondrennen, gekke stemmetjes opzetten, op de grond zitten... En dat vlak voor haar neus. Gelukkig ken ik haar reacties inmiddels goed en kan ik mijn aandacht bij de voorstelling houden. Ondertussen stel ik Wilka gerust, laat ik haar weer liggen en houd ik haast onbewust in de gaten of ze rustiger wordt. Maar dan wordt het eng. En er zit een kleuter in de zaal.

Verstoplichten

Ik loop vlot over straat. In mijn rechterhand klem ik mijn herkenningsstok en mijn smartphone. Aan mijn linkerzijde loopt Wilka. We zijn op weg naar de campus. Ik weet hoe de straten heten die ik door moet en mijn navigatie meldt wanneer ik die bereik. De details van het grootste stuk van de route ken ik niet op mijn duimpje, maar dat doet me niets. Wilka omzeilt alle obstakels en ik weet meteen wanneer we bij de straat zijn die mijn telefoon noemt, want Wilka slaat alle zijstraten in. Op mijn beurt vertel ik haar dan wanneer ik zo’n straat wil oversteken. Het zijn drukke wegen, maar in Nijmegen staan gelukkig veel verkeerslichten. Wilka heeft geleerd deze voor me te zoeken. Dus wat kan er dan nog misgaan? Er is slechts één probleem: de logica rond Nijmeegse verkeerslichten ontbreekt totaal.

Schaduwblik

“Nu lijk je net een echte blinde.” Ik liep al met een geleidehond. Ik gebruikte al een herkenningsstok. Ik knalde niet ineens overal tegenop. Mijn beperking was alles behalve een geheim. Er was maar één klein dingetje veranderd: ik droeg een zonnebril terwijl de zon niet scheen. Inmiddels is dit een paar jaar geleden en zijn mijn zonnebril en ik vijandige vrienden. Nog steeds weet ik niet of ik nou om die opmerking moet lachen of niet. Een zinnetje dat laconiek werd geroepen, maar dat heel veel impliceert.

 

Als eerste suggereert het dat ik geen echte blinde ben. Sorry mensen, maar hoe je het ook wendt of keert, welke maatstaf je ook gebruikt, ik behoor tot de blinden in ons land. Deal with it. Zeker, het is een compliment dat ik er niet meteen negatief uitspring en dat ik zonder aarzelen als deel van de groep word beschouwd. Maar nog liever had ik gezien dat de redenering andersom werd doorgetrokken. In plaats van het (voor)oordeel over blinden bij te stellen, word ik buiten de groep geplaatst. Blind is nog steeds negatief, ik ben gewoon niet blind. Zonde.

Kerstgedachten

Kaarsjes op de tafel

Warm en geurend vuur

Een engel aan die lamp daar

En lichtjes aan de muur

Winters lied schalt uit de speakers

En ik zing lekker mee

Over de mooie kleine dingen

Hoop, melancholie, de arreslee

Nog een kerstbal aan dit haakje

Tot slot daar nog een ster of twee

Alleen voor deze traan vind ik geen plekje

Die draag ik stilletjes mee

Wilka en de natuurontdekkersclub

“Drink je dan ook met een rietje?” “Wat doe je als je hond ziek is?” “Zou je naar een museum willen waar je kunt ervaren hoe het is om te zien?” Zomaar wat vragen die me tijdens voorlichtingen zijn gesteld. Sinds 2011 ben ik ambassadeur voor KNGF Geleidehonden. Dat betekent dat ik samen met mijn geleidehond op pad mag om onder meer op scholen, beurzen en verenigingen te vertellen over de bijzondere taak van mijn hond. Uiteraard komt dan ook blind zijn veelvuldig aan bod. Twee uitspraken zijn in mijn geheugen gegrift. Een basisschoolleerling ontroerde me door te concluderen: “Je kunt zien dat jullie heel veel van elkaar houden.” En na ruim een uur over mijn beperking te hebben gepraat met toekomstige medewerkers in de zorg besloot een student: “Ik vergat soms gewoon dat je blind bent.” Missie geslaagd. Onverwachte vragen, intrigerende gedachten, een geniale zet van mijn hond. Iedere voorlichting is uniek. Zo ook de ochtend bij de natuurontdekkersclub van JAMO Natuurbeleving in Malden.